T.C.
İSTANBUL
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
40. HUKUK DAİRESİ
TÜRK MİLLETİ ADINA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI
DOSYA NO: 2026/995
KARAR NO: 2026/651
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ: İstanbul 22. Asliye Ticaret Mahkemesi
ARA KARAR TARİHİ: 12/02/2026 tarihli ara karar
NUMARASI: 2025/795 (E)
DAVANIN KONUSU: Maddi ve Manevi Tazminat
KARAR TARİHİ: 30/04/2026
Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesinin ara kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Dairemiz Heyetince yapılan müzakere sonucunda;
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 16/09/2024 tarihinde, müvekkilinin yolcu olarak bulunduğu, davalı ...'in adına kayıtlı, davalı sigorta şirketine zorunlu mali sorumluluk sigortası (...) ile sigortalı, ...'nın idaresindeki ... plakalı aracın karıştığı tek taraflı trafik kazası sonucu müvekkilinin ağır yaralandığını belirterek fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere şimdilik 100 TL bakıcı gideri, 100 TL yol gideri, 100 TL muayene ve pansuman malzemeleri gideri, 100 TL geçici iş göremezlik bedeli, 1.000.000 TL sürekli iş göremezlik gideri olmak üzere toplam 1.000.400 TL maddi tazminatın ticari temerrüt faiziyle birlikte tüm davalılardan, 3.000.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı sigorta dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, sigorta şirketinin sorumluluğu nazara alınarak sigorta şirketi bağlamında 1.000.000 TL ön ödemeye karar verilmesini talep etmiştir.
Davacı vekilinin 12/02/2026 tarihli ön inceleme duruşmasında; ön ödeme talebinde bulunması üzerine ilk derece mahkemesince 12/02/2026 tarihli ara kararla TBK'nin 76. maddesinin koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin geçici ödemeye ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.
Bu karara karşı istinaf kanun yoluna başvuran davacı vekili dilekçesinde özetle; kazanın meydana gelmesinde müvekkilinin kusurunun olmadığını, müvekkilinin kaza sonrası uzun zaman komada kaldığı, bir çok ameliyat olduğu ve olmaya devam ettiğini, müvekkilinin tedavisi için yapılan bir kısım yüksek miktarlı ödeme belgeleri ve harcamalar için kredi kullanıldığını gösteren kayıtların dosyaya sunulduğunu, müvekkilin haklılığını gösteren ceza dosyası ve mağduriyetini gösterir hastane kayıtları dosyaya gelmiş olmasına, ödemeleri dosyada bulunmasına rağmen geçici ödeme talebinin reddi kararının hukuka aykırı olduğunu, ayrıca davalı sigorta şirketine başvuru yapıldığını, ancak aradan geçen süre içinde davalı sigorta şirketi ile bir anlaşma sağlanamadığını, bu kapsamda TTK'nin 1427/3. maddesi kapsamında avans ödeme ve avans ödenmesine dair işlemlerin yapılması talebinin reddi kararının da hukuka aykırı olduğunu belirterek kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.
HMK'nin 355. maddesi kapsamında istinaf itirazları ve kamu düzenine ilişkin hususlarla sınırlı olarak yapılan inceleme sonunda:
Talep, tek taraflı trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemiyle açılan davada 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 76. maddesi uyarınca geçici ödeme talebinin ve Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 1427/3 maddesi uyarınca avans ödenmesi talebinin reddine ilişkin ara kararın kaldırılması istemine ilişkindir.
TBK'nin 76. maddesinde "Zarar gören, iddiasının haklılığını gösteren inandırıcı kanıtlar sunduğu ve ekonomik durumu da gerektirdiği takdirde hâkim, istem üzerine davalının zarar görene geçici ödeme yapmasına karar verebilir. Davalının yaptığı geçici ödemeler, hükmedilen tazminata mahsup edilir; tazminata hükmedilmezse hâkim, davacının aldığı geçici ödemeleri, yasal faizi ile birlikte geri vermesine karar verir." düzenlemesi yer almaktadır.
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 76. maddesi kapsamında ilk derece mahkemesince verilen kararların ara karar niteliğinde olması nedeniyle, uyuşmazlığı çözüme ulaştıran esas karar ile beraber istinafı kabil olup esas karardan bağımsız olarak istinafı mümkün değildir. (Bölge Adliye Mahkemesi kararları arasındaki uyuşmazlığın giderilmesi istemine ilişkin Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 2021/9901 E. 2021/14123 K. sayılı kararı). Mahkemece bu nitelikteki ara karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulabileceğine karar verilmesi de sonuca etkili değildir.Aynı şekilde TTK'nin 1427/3 maddesi uyarınca avans ödenmesi talebinin reddine ilişkin karar da ara karar niteliğinde olup esas hükümle birlikte istinafı kabildir.
Belirtilen nedenlerle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nin 352/1-ç maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
KARAR: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;
1-Davacı vekilinin ilk derece mahkemesinin 12/02/2026 tarihli ara kararına yönelik istinaf dilekçesinin HMK'nin 352/1-ç maddesi gereğince reddine,
2-Adli yardım talebinin kabulüne karar verilen davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurma harcı ve istinaf karar ve ilam harcı yatırılmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,
3-İstinaf aşamasında yapılan masrafların istinaf eden üzerinde bırakılmasına, artan gider avansının İlk Derece Mahkemesince istinaf talebinde bulunana iadesine,
4-İstinaf incelemesi duruşmalı yapılmadığından vekâlet ücretine hükmedilmesine yer olmadığına,
Dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda HMK'nin 362/1-f maddesi gereğince kesin olmak üzere oy birliği ile karar verildi. 30/04/2026