Yerel Mahkemece verilen hükme karşı istinaf yoluna başvurulmakla, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;
İstinaf başvurusunun reddi nedenleri bulunmadığından CMK'nın 280. maddesi gereği başvurunun esası hakkında incelemeye geçildi;
Dosyadaki duruşma tutanakları, diğer belge ve deliller ile istinaf dilekçesi içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanıklar hakkında Akçaabat Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 29.01.2015 tarihinde verilen 2014/373 esas, 2015/118 karar sayılı hükmün daha önceden Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 20/03/2019 gün ve 2019/1441 esas 2019/5974 karar sayılı kararı ile temyiz incelemesine tabi tutulduğu, bozma kararı üzerine, İlk derece mahkemesince bozma ilamına uyularak sanıklar hakkında hüküm kurulduğu, dosyanın sehven Dairemize gönderildiği, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8. maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26/09/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilan edilen ve göreve başlama tarihi olan 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305. ila 326. maddelerinin uygulanacağının belirtilmiş olması ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 264. maddesi de gözetilerek karara yönelik kanun yolunun temyiz ve inceleme yetkisinin de görevli Yargıtay ilgili Ceza Dairesi olduğunun anlaşılması karşısında; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 264. maddesi de gözetilerek kanun yolu talebinin temyiz mahiyetinde kabulü ile dosyanın aslının da eklenerek Yargıtay'a gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, 07/07/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)