Yerel Mahkemece verilen hükme karşı istinaf yoluna başvurulmakla, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;
İstinaf başvurusunun reddi nedenleri bulunmadığından CMK'nın 280. maddesi gereği başvurunun esası hakkında incelemeye geçildi;
Dosyadaki duruşma tutanakları, diğer belge ve deliller ile istinaf dilekçesi içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanıklar N...K... ve H...K... istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın sit alanı olduğunun kendisine bildirilmediğini,suçun kast unsurunun somut olayda gerçekleşmediğini,yerel mahkemenin hakkında verdiği mahkumiyet hükmünün usul ve yasaya uygun olmadığından bahisle yaptığı istinaf taleplerinin incelenmesi neticesinde:
Suça konu taşınmazın bulunduğu Hemşin İlçesi Kantarlı Köyü Gito Yaylası 101 ada 4/A numaralı parsel sınırları içinde mera vasfında olduğu, dava konusu yerin 3. derece doğal sit alanı içerisinde kaldığı ve Trabzon Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma kurulunun 19/05/1998 gün ve 3148 sayılı kararı ile doğal sit alanı olarak ilan edildiği, sit alanlarının sınırları ve derecelerinin belirlendiği ve buna ilişkin ilanların usulünce yapıldığı dosya içerisinde yer alan bilgi ve belgelerle tespit edildiği,sanıklar savunmasında suça konu yapının sit alanı sınırları içerisinde kaldığını bilmedikleri yönünde beyanda bulunmuş ise de sit alanına dair kararın usulünce ilan edildiği nitekim Yargıtay'ın benzer kararlarında da vurgulandığı üzere ilan şartının 2863 sayılı Kanunun 65.maddesinde düzenlenen suçun oluşumu için şekil şartı niteliği bulunmadığı,Yargıtay 12 CD'nin 2016/9338 E.ve 2019/8710 K .nolu ilamında da belirtildiği üzere ilan şartına ilişkin anılan kanun değişikliğine şekli bir anlam yüklenemeyeceği,dosya kapsamına göre de koruma kurulunun sit alanı kararının yöntemince ilan edilmiş olması ve yörede bu hususunun genel olarak bilinmesi hususu birlikte değerlendirildiğinde sanıkların anılan savunmasına itibar edilmeyerek atılı suçun unsurlarının oluştuğu gözetilerek verilen mahkumiyet hükmünde usul ve yasaya aykırı bir yön saptanamadığından sanığın ileri sürdüğü istinaf nedenleri yerinde görülmemiştir..
Sanıklar hakkında açılan kamu davası sırasında duruşmaların kanuna uygun biçimde yürütüldüğü ve 5271 sayılı CMK'nın 280/1-d maddesi gereğince hükmün bozulmasını gerektirecek ve aynı Yasanın 289.maddesinde belirtilen hukuka kesin aykırılık hallerinin mevcut olmadığı,
Soruşturma ve kovuşturma evrelerinde ileri sürülen iddia ve savunmalar ile ikame edilen delillerin denetimi sağlayacak biçimde ve eksiksiz olarak sergilenerek tespit edildiği, yargılama sonucunda dosyaya yansıyan tüm bilgi ve kanıtların gerekçeli kararda yöntemince tartışılarak ulaşılan vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Bu bağlamda; dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanunda düzenlenen kurallara uygun şekilde belirlenerek bireyselleştirildiği, yasal ve takdiri artırıcı ve indirici nedenlerin gözetildiği,
Bu bağlamda ilk derece mahkemesinin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu saptanmış olmakla, istinaf nedenleri yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a maddesi gereğince İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE,
Dosyanın hükmü veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine,
CMK'nun 286/2. maddesi uyarınca ve kesin olmak üzere 13/01/2020 tarihinde, oy birliği ile karar verildi. (¤¤)