WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
z dnia 13 grudnia 2004 r.
Sprawa T-251/02
E
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Dieta dzienna – Dodatek na zagospodarowanie – Zwrot kosztów podróży przy rozpoczęciu służby oraz kosztów przeprowadzki – Miejsce naboru – Artykuł 4, 5, 7, 9 i 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Skarga o uchylenie – Skarga o odszkodowanie
Pełny tekst w języku francuskim II–0000
Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 29 sierpnia 2001 r. ustalającej, że miejscem pochodzenia i miejscem naboru skarżącej jest Bruksela oraz odmawiającej skarżącej dodatku zagranicznego, dodatku na zagospodarowanie oraz diety dziennej, jak również zwrotu kosztów podróży i kosztów przeprowadzki przy rozpoczęciu służby, oraz wniosek o zapłatę odsetek za zwłokę i odszkodowania.
Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron poniesie własne koszty.
Streszczenie
1. Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Przesłanki przyznania – Brak zwykłego miejsca zamieszkania i głównej działalności zawodowej w Państwie Członkowskim miejsca zatrudnienia w trakcie okresu odniesienia – Pojęcie
(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 4 ust. 1)
2. Urzędnicy – Wynagrodzenie – Przyznanie dodatków i świadczeń określonych w załączniku VII do regulaminu pracowniczego – Ograniczona swoboda właściwego organu – Zakres kontroli sądowej
(regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 4, 5, 7, 9 i 10)
3. Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Przesłanki przyznania – Rozróżnienie dokonywane pomiędzy sytuacjami wynikającymi z pracy wykonywanej na rzecz państwa lub na rzecz organizacji międzynarodowej a sytuacjami wynikającymi z pracy wykonywanej w ramach delegowania przez podmiot prywatny – Naruszenie zasady równości traktowania – Brak
1. Artykuł 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego należy interpretować w ten sposób, że jeżeli chodzi o przyznanie dodatku zagranicznego, najważniejszym kryterium jest posiadanie zwykłego miejsca zamieszkania urzędnika przed rozpoczęciem pełnienia przez niego służby.
Zwykłym miejscem zamieszkania jest miejsce, w którym zainteresowany ustanowił, z zamiarem nadania mu trwałego charakteru, stały lub zwykły ośrodek swoich interesów życiowych, przy czym dla określenia zwykłego miejsca zamieszkania konieczne jest uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych składających się na nie.
Jakakolwiek wykładnia wyłączająca uprawnienie do dodatku zagranicznego urzędnika, który miał w kraju swego przyszłego miejsca zatrudnienia zwykłe miejsce zamieszkania lub wykonywał tam swą główną działalność zawodową tylko przez część okresu odniesienia, nie odpowiadałaby racji bytu tego świadczenia, czyli kompensacie obciążeń i szczególnie niekorzystnej sytuacji wynikającej z ciągłego pełnienia obowiązków służbowych w państwie, z którym urzędnik nie ustanowił trwałych związków przed rozpoczęciem służby.
(zob. pkt 53, 54 i 70)
Odesłanie: Trybunał, sprawa C-452/93 P Magdalena Fernández przeciwko Komisji, 15 września 1994 r., Rec. str. I-4295, pkt 22; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T-18/91 Costacurta Gelabert przeciwko Komisji, 8 kwietnia 1992 r., Rec. str. II-1655, pkt 42 i przywołane orzecznictwo; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T-72/94 Diamantaras przeciwko Komisji, 14 grudnia 1995 r., RecFP str. I-A-285 i II-865, pkt 48; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T-28/98 J przeciwko Komisji, 28 września 1999 r., RecFP str. I-A-185 i II-973, pkt 32
2. Przepisy załącznika VII do regulaminu pracowniczego nie dają właściwemu organowi uprawnień dyskrecjonalnych przy przyznawaniu dodatków lub świadczeń, o których w nich mowa, lecz dają mu ograniczoną swobodę, w tym sensie, że bezwzględny charakter wyżej wymienionych przepisów oznacza, że organ jest zobowiązany przyznać dany dodatek lub świadczenie, jeśli stwierdzi, że przesłanki przewidziane przez dany przepis zostały spełnione. Z tego wynika, że badając okoliczności faktyczne ustalone przez właściwy organ i ich kwalifikację dla potrzeb odpowiedzi, czy przesłanki, od których uzależnione jest przyznanie tych dodatków i świadczeń zostały spełnione, sąd wspólnotowy sprawuje pełną kontrolę sądową.
(zob. pkt 118)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T-302/01 Birkhoff przeciwko Komisji, 21 października 2003 r., RecFP str. I-A-245 i II-1185, pkt 38
3. Ponieważ ustalenie przesłanek uzyskania uprawnienia do dodatku zagranicznego wchodzi w zakres korzystania przez instytucje wspólnotowe z uprawnień dyskrecjonalnych, to zasada niedyskryminacji i równości traktowania zostałaby naruszona tylko w przypadku, gdyby art. art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII zawierał arbitralne lub oczywiście niewłaściwe rozróżnienie w porównaniu ze swoim celem, jakim jest kompensata obciążeń i szczególnie niekorzystnej sytuacji wynikającej z ciągłego pełnienia obowiązków służbowych w państwie, z którym urzędnik nie ustanowił trwałych związków przed rozpoczęciem służby.
W związku z tym celem rozróżnienie pomiędzy sytuacjami wynikającymi ze służby wykonywanej na rzecz państwa lub na rzecz organizacji międzynarodowej a sytuacjami wynikającymi ze służby wykonywanej przez pracownika delegowanego na rzecz podmiotu prywatnego nie może być uznane za arbitralne lub oczywiście niewłaściwe. Odstępstwo przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII na rzecz urzędnika, który zamieszkiwał podczas okresu, o którym mowa w przepisie, w państwie zatrudnienia, wykonując pracę na rzecz państwa lub organizacji międzynarodowej, znajduje uzasadnienie w tym, że w takich okolicznościach nie można uznać, że ten urzędnik ustanowił trwałe związki z miejscem zatrudnienia. Okoliczność, że zastosowanie art. 4 załącznika VII może niewątpliwie prowadzić do skrajnych wypadków, w których urzędnikom znajdującym się w sytuacjach bliskich wskazanym w przepisie odmawia się dodatku zagranicznego, nie pozwala jednakże dostrzec w tym przepisie arbitralnego rozróżnienia. A zatem wybór prawodawcy, aby ograniczyć domniemanie braku trwałych związków w sytuacjach wynikających ze służby wykonywanej na rzecz innego państwa lub innej organizacji międzynarodowej, nie może być uznany za takie rozróżnienie.
(zob. pkt 124–126)
Odesłanie: Trybunał, sprawa 1322/79 Vutera przeciwko Komisji, 15 stycznia 1981 r., Rec. str. 127, pkt 8 i 9; ww. sprawa Diamantaras przeciwko Komisji, pkt 48; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T-164/97 Busacca i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 30 września 1998 r., RecFP str. I-A-565 i II‑1699, pkt 48 i 49; ww. sprawa J przeciwko Komisji, pkt 32; Sąd Pierwszej Instancji, sprawy połączone T-94/01, T-152/01 i T-286/01 Hirsch i in. przeciwko EBC, 8 stycznia 2003 r., RecFP str. I-A-1 i II-27, pkt 51
Top