WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)
z dnia 2 grudnia 2008 r.
Sprawa T‑471/04
Georgios Karatzoglou
przeciwko
Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR)
Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia – Rozwiązanie umowy – Obowiązek uzasadnienia – Nadużycie władzy – Zasada dobrej administracji
Przedmiot: Skarga, której przedmiotem jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EAR z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie rozwiązania umowy zatrudnienia ze skarżącym.
Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Georgios Karatzoglou i Europejska Agencja Odbudowy (EAR) pokrywają własne koszty postępowania przed Trybunałem i przed Sądem.
Streszczenie
1. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Odmienny status – Rozwiązanie umowy na czas nieokreślony z członkiem personelu tymczasowego – Obowiązek uzasadnienia – Brak
[regulamin pracowniczy, art. 25 akapit drugi; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 11, art. 47 pkt 2 lit. a)]
2. Urzędnicy – Skarga – Zarzuty – Nadużycie władzy – Pojęcie
3. Urzędnicy – Personel tymczasowy – Rozwiązanie umowy na czas nieokreślony z członkiem personelu tymczasowego – Propozycja przeniesienia do innego państwa – Odmowa
1. Odnośnie do jednostronnego rozwiązania umowy na czas nieokreślony z członkiem personelu tymczasowego, wyraźnie przewidzianego w art. 47 pkt 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników, właściwemu organowi przysługuje szeroki zakres uznania, a pracownik akceptuje taką możliwość w chwili zatrudnienia. Znajduje ono uzasadnienie w umowie o pracę i dlatego też nie wymaga innego uzasadnienia. Członek personelu tymczasowego, który jest zatrudniony na podstawie umowy mogącej ulec jednostronnemu rozwiązaniu bez uzasadnienia, z poszanowaniem właściwych przepisów prawa, różni się w tym aspekcie w sposób istotny od urzędnika. Nie korzysta z zapewnionej urzędnikowi stabilności zatrudnienia, gdyż jego obowiązki z definicji mają być wykonywane przez pewien ograniczony czas. Sytuacja członka personelu tymczasowego różni się zatem od sytuacji urzędnika objętego systemem regulaminu pracowniczego, przez co wykluczona jest możliwość zastosowania przez analogię art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego dotyczącego obowiązku uzasadnienia decyzji niekorzystnych, której stosowanie przewidziano w sposób ogólny w art. 11 warunków zatrudnienia innych pracowników.
(zob. pkt 35, 36)
Odesłanie: Trybunał: sprawa 25/68 Schertzer przeciwko Parlamentowi, 18 października 1977 r., Rec. s. 1729, pkt 39, 40; sprawa C‑18/91 P V. przeciwko Parlamentowi, 19 czerwca 1992 r., Rec. s. I‑3997, pkt 39; Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑45/90 Speybrouck przeciwko Parlamentowi, 28 stycznia 1992 r., Rec. s. II‑33, pkt 93; sprawa T‑51/91 Hoyer przeciwko Komisji, 17 marca 1994 r., RecFP s. I‑A‑103, II‑341, pkt 27; sprawa T‑256/01 Pyres przeciwko Komisji, 15 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑23, II‑99, pkt 43; sprawa T‑10/02 Girardot przeciwko Komisji, 6 czerwca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑129, II‑A‑2‑609, pkt 72
2. Pojęcie nadużycia władzy ma dokładnie określony zakres i odnosi się do sytuacji, gdy organ administracji użył swoich uprawnień w celu odmiennym niż ten, w którym uprawnienia te zostały mu przyznane. Decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy tylko wtedy, gdy obiektywne, istotne i spójne przesłanki pozwalają stwierdzić, że została ona przyjęta w celach innych niż wskazane. Nie wystarczy zatem podniesienie pewnych okoliczności na poparcie takich twierdzeń, lecz należy przedstawić wystarczająco obiektywne, istotne i spójne przesłanki mogące przemawiać za ich prawdziwością lub co najmniej prawdopodobieństwem, bez czego nie można podważyć merytorycznej słuszności twierdzeń danej instytucji.
(zob. pkt 49, 50)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑111/99 Samper przeciwko Parlamentowi, 5 lipca 2000 r., RecFP s. I‑A‑135, II‑611, pkt 64; sprawa T‑152/00 E przeciwko Komisji, 19 września 2001 r., RecFP s. I‑A‑179, II‑813, pkt 69; sprawy połączone T‑155/03, T‑157/03 i T‑331/03 Cwik przeciwko Komisji, 13 grudnia 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑411, II‑1865, pkt 179, 180
3. Zgodnie z zasadą dobrej administracji organ administracji jest zobowiązany – przy podejmowaniu decyzji w sprawie sytuacji pracownika – uwzględnić wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na jego decyzję, przy czym powinien mieć na względzie nie tylko interes służby, lecz również interes zainteresowanego pracownika. Organ administracji, który zaproponował członkowi personelu tymczasowego przeniesienie do innego państwa zamiast rozwiązania z nim umowy, rozwiązując z nim umowę – po tym jak pracownik odmówił przeniesienia – uwzględnił nie tylko interes służby, ale również interes pracownika.
(zob. pkt 56–58)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑11/03 Afari przeciwko EBC, 16 marca 2004 r., RecFP s. I‑A‑65, II‑267, pkt 42; Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑28/06 Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji, 13 grudnia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 150
Top