(765 S. K. m. 59, 65, 450)
Dava: Mehmet'in kasten öldürülmesi olayında asli faile yardım ve müzaharette bulunmaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanıklar (M.Ç.), Ali ve Ahmet'in yapılan yargılanmaları sonunda; hükümlülüklerine ilişkin (Urfa 1. Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 30.6.1982 gün ve 255/97 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar ve müdahil (A.Ş.) tarafından istenilmiş, sanıklar şartını yerine getirmiş, duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C. Başsavcılığı'ndan tebliğname ile dairemize gönderilmekle sanıklar haklarında duruşmalı olarak incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi:
Karar: 1 - Müdahil hükmü müddetinde temyiz etmediği gibi şartını da yerine getirmediğinden temyiz isteğinin reddine.
2 - Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Ali ve Ahmet'in öldürme suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklarla duruşmalı incelemede müdafiilerinin sübuta, eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine. Ancak;
A) Maktulün babası (A.Ş.)'nin 1972 yılında sanıkların akrabası Ali'nin öldürmesi sebebiyle iki aile arasında kan husumeti bulunduğu olay günü sanık (A.B.) ve Ahmet'in akrabaları Ali'nin intikamını almak maksadıyla ve Mehmet'i kan gütme saikiyle öldürdükleri dosya münderecaatından anlaşılmış olmasına nazaran adı geçen sanıkların hakkı müktesepleri ihlal edilmemek şartıyla TCK.nun 65/3, 450/10, 59. maddeleri gereğince tecziyeleri gerekirken fiilin kasten ika edildiğini açıklığa kavuşturan mukni deliller gösterilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,
B) Olayı müteakip firar etmiş olan sanık (M.Ç.) isnat olunan suçu inkarla hadise anında hasta olan Hacı'yı ziyarete gittiğini ileri sürmüş bu savunması adı geçen şahitle Müslüm, Nezih ve Sabri'nin şahadeti ile doğrulanmış, şahit Abdullah ve Halil'in hadiseyi müteakip olay yerine gelen Şefika'ya maktulü öldürenler arasında sanık (M.Ç.)'nin bulunduğunu bildirmedikleri mezkur şahidin şahadetinden anlaşılmış muhbir Şerif'de 2.6.1980 tarihli ihbar zaptında ve duruşma safhasında ifadesinde adı geçen sanığın öldürme fiilinin icrai hareketlerine katıldığını belirtmemiş olmasına göre sanık (M.Ç.)'nin beraatine karar verilmesi gerekirken gerek lehteki bu deliller ve gerekse sanığın yaşı ve fiziki yapısı itibariyle suçu işlemeye muktedir olmadığına dair savunması nazara alınmadan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,
C) Tabancanın hangi sanığa aidiyeti ve hangisi tarafından kullanıldığı belli olmamasına rağmen her dört sanığın mezkur suçtan beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,
Sonuç: Yasaya aykırı, sanıklarla duruşmalı incelemede müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki düşünceye kısmen uygun olarak hükmün BOZULMASINA, sanıklara ait depo paralarının geri verilmesine, 15.3.1983 günü oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy