MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna muhalefet.
HÜKÜM : Sanık ... için;
...'i öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK.nun 81, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına.
Sanık ... için;
...'i öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK.nun 81, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,
6136 sayılı Yasanın 13/1, 5237 sayılı TCK.nun 62, 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına.
TÜRK MİLLETİ ADINA
1-A) Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan verilen "hükmün açıklanmasının geri bırakılması"na dair karar, 5271 sayılı CMK.nun 231/12.maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi olup, temyizi olanaklı olmadığından, bu hususta mahallince değerlendirme yapılması mümkün görülmüş ve inceleme dışı bırakılmıştır.
B-) Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararı temyizde hukuki yararı bulunmadığından, sanık müdafiinin gerekçeye yönelik olmayan temyiz isteminin, CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.
2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'ın mağdur ...'a yönelik öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin bir nedene dayanmayan, sanık ... müdafiinin haksız tahrik indirimi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK.nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretlerinin sanıklardan tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de; bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, her iki sanık hakkındaki yargılama giderleri dökümünde bulunan "zorunlu müdafii:146,00.TL" ibarelerinin çıkarılarak yargılama giderleri sonundaki ve hükmün 4. paragrafındaki, "375,18" ibarelerinin "229,18.TL" olarak değiştirilmesine,
Karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 11/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.