MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER : 1) Sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; İstanbul Anadolu 20. Asliye Ceza Mahkemesi 03/12/2018 gün ve 2016/91 Esas, 2018/751 Karar sayılı kararı
2) İstinaf başvurusunun kabul edilerek ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılması ve yeniden hüküm kurulması suretiyle sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 07/11/2019 gün ve 2019/502 Esas, 2019/3283 Karar sayılı kararı
TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii, katılan vekili
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 07.11.2019 gün ve 2019/502 Esas, 2019/3283 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii ile katılan vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan cezanın 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle hükmün temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 07.11.2019 gün ve 2019/502 Esas, 2019/3283 Karar sayılı mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin 20.11.2019 tarihinde süre tutum dilekçesi verdiği, gerekçeli kararın tebliğini istediği, gerekçeli kararın katılan vekiline 31.12.2019 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı, katılan vekilinin gerekçeli temyiz dilekçesini 10.01.2020 tarihinde verdiği anlaşılmış ise de; ayrıntıları Yargıtay CGK’nin 17.03.2021 tarihli, 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, süresi içinde verdiği temyiz dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden katılan vekilinin 5271 sayılı CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesine dair ihtaratın yapılmamış olduğu belirlenmekle katılan vekilinin temyiz nedenlerini sunduğu 10.01.2020 tarihli dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edilmesi ve temyiz incelemesinin anılan bu dilekçeye hasren yapılması gerekmekte olduğundan tebliğnamenin bu hususta ret isteyen görüşüne iştirak edilmemiştir.
Sanık hakkında kasti suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptal edilmiş olması ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrasının 1. cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 07.11.2019 gün ve 2019/502 Esas, 2019/3283 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ve müdafiii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İstanbul Anadolu 20. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.