MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER:1) Sanıkların kasten yaralama suçundan beraatine dair; Viranşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2018 tarih, 2018/32 Esas, 2018/577 Karar sayılı kararı
2) İstinaf başvurularının kabulü ile yeniden hüküm kurularak sanıkların mahkumiyetine dair; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.01.2020 tarih, 2018/2306 Esas, 2020/113 Karar sayılı kararı
Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.01.2020 tarih, 2018/2306 Esas, 2020/113 Karar sayılı kararının sanık müdafiileri tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/3. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında, ilk derece mahkemesince sanıkların beraatine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından ise sanıkların TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 29, ve 62. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarih, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen "beraat" kararı istinaf mercii tarafından "mahkumiyet" kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden, kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.01.2020 tarih, 2018/2306 Esas, 2020/113 Karar sayılı “istinaf başvurusunun kabul edilerek yeniden hüküm kurulması suretiyle mahkumiyete dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.01.2020 tarih, 2018/2306 Esas, 2020/113 Karar sayılı kararında tekerrüre esas alınan “... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 gün ve 2017/452 Esas, 2017/842 Karar sayılı” ilamıyla 5809 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan doğrudan hükmolunan 1.000 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafinin yerinde görülen temyiz talebinin kabulü ile Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.01.2020 tarih, 2018/2306 Esas, 2020/113 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün CMK'nin 302/2. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı CMK'nin 303. maddesi gereğince, hüküm fıkrasında tekerüre esas alınan kısımdan “... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 gün ve 2017/452 Esas, 2017/842 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınmasına” cümlesinin çıkartılması suretiyle TEMYİZ İSTEMİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,
Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Viranşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.