MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nin 225/1. maddesine göre hükmün konusunun iddianamede anlatılış tarzına göre unsurları gösterilen suça ilişkin fiil olduğu, iddianamenin metin kısmında sanığın eyleminin "... şüphelinin geceleyin otel odasının kapısını kırarak içeri girdiği, müştekiye yumruk vurduğu, kafa attığı ve cebir kullandığı, müştekinin doktor raporu geçici olup kesin hekim raporunun alınması için talimat yazıldığı...'' şeklinde anlatıldığı nedenle tebliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.
1) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 116/4. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre konut dokunulmazlığını ihlal suçunun (TCK 116/4) uzlaştırma kapsamında olmadığı, bu itibarla uzlaştırma hükümlerinin uygulanamayacağı ve yapılan uzlaştırma teklifinin de hukuken geçersiz olduğu, kovuşturma aşamasında sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu sabit görülerek sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca kasten yaralama suçundan cezalandırılması cihetine gidildiği, sanığın mahkumiyetine karar verilen ve temyiz incelemesine konu edilen kasten yaralama (5237 sayılı TCK'nin 86/1) suçunun uzlaştırmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla; sanık ile katılan arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,
Kabul ve uygulamaya göre;
2) Sanığın belirlenen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrildiği sırada uygulama maddesi olan TCK'nin 50/1-a. bendinin hükümde gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,
3) 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde; “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, sanık hakkındaki hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde verilen adli para cezasını ödememesi durumunda hapse çevrileceğine karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.