MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI: 2023/737 E., 2024/440 K.
SUÇ: Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama
HÜKÜM: Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2021 tarihli ve 2020/68 Esas, 2021/538 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2022/107 Esas, 2022/2476 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı
Kanun’un 280/1-(a) maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, bu kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 30.11.2023 tarihli ve 2023/3732 Esas, 2023/7345 Karar sayılı ilâmı ile sanığa ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 87/2-son maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(a) maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.
2. Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.06.2024 tarihli ve 2023/737 Esas, 2024/440 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-(a), 87/2-(b), 87/2-son, 62/1, 53/1 ve 58/6-7. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sanığın cezai sorumluluğunu ortadan kaldıracak nitelikte olmayan akıl hastalığı nedeniyle soruşturma aşamasındaki ikrarının hükme esas alınamayacağına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.
III. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin sanığın soruşturma aşamasındaki tevilli ikrarı, mağdurun yaralanmasına ilişkin adli muayene raporları içerikleri ve tanık ...'in soruşturma beyanı ile saptandığı, cezai ehliyeti tam olan sanığın tevilli ikrara yönelen savunmasına itibar edilebileceği, somut olayda isnad olunan suçun unsurlarının oluştuğu ve sanığın beraatine karar verilmesini gerektiren bir halin söz konusu olmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz nedenlerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.06.2024 tarihli ve 2023/737 Esas, 2024/440 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
10.04.2025 tarihinde karar verildi.