MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2020/365 E., 2025/259 K.
SUÇLAR : Kasten öldürme, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.
Sanık müdafii tarafından hükümlerin duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma günü belirlenerek sanık müdafiine meşruhatlı davetiye tebliğ edilmesine rağmen, belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadığı anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan temyiz incelemesinde gereği düşünüldü;
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2014 tarihli ve 2007/79 Esas, 2014/211 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktullere yönelik kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik Cumhuriyet savcısının (aleyhe) temyiz istemlerinin incelenmesi sonucu Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 05.03.2018 tarihli ve 2016/4228 Esas, 2018/963 Karar sayılı ilamı ile özetle "sanığın üzerine atılı suçların sabit olduğu, iki maktule yönelik kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
2.Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.09.2025 tarihli ve 2020/365 Esas, 2025/259 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;
a.Maktullere yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 62, 53. maddeleri uyarınca (iki kez) 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına,
b.6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13/2 ve 5237 sayılı Kanun'un 62, 50, 52, 53. (hapis cezası yönünden) maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 8320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına (hapis cezası yönünden) karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair maddi delil bulunmadığına, mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.
III GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, maktullerden sanığa yönelen haksız söz ya da davranış, saldırı bulunmadığından meşru savunma, meşru savunmada sınırın aşılması ya da haksız tahrik hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımlarının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.09.2025 tarihli ve 2020/365 Esas, 2025/259 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
18.02.2026 tarihinde karar verildi.