MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2019/375 E., 2022/63 K.
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Karamürsel 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2015 tarihli ve 2014/607 Esas, 2015/510 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 12.02.2019 tarihli ve 2018/9486 Esas, 2019/2762 Karar sayılı kararı ile; katılana ait adli raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi ve katılanın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olup olmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılması ile Anayasa Mahkemesince 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi bakımından bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına karar verilmiştir.
2. Karamürsel 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2022 tarihli ve 2019/375 Esas, 2022/63 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/1, 86/3-e, 53, 50/3, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, önceki karara yönelik aleyhe temyiz bulunmadığından sanığa verilen hapis cezasının 9 ay hapis cezası olarak belirlenmesine, hak yoksunluklarına ve 9 ay hapis cezasının 5.400 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın müsnet suçu işlemediğine, suçun silahtan sayılan sopa ile işlenmediğine, takdiri indirim hükümleri ve lehe olan tüm Kanun hükümlerinin uygulanması talebine ilişkindir.
III. GEREKÇE
1. Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 6 ay hapis cezasının kazanılmış hak gözetilerek Yargıtay bozması öncesi verilen ceza miktarı olan 9 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeyerek 9 ay hapis cezası olarak belirlenmesi ile bu 9 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilerek 5.400 TL adli para cezasına hükmolunması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, eylemin sanık tarafından silahtan sayılan cisimle yaralama kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, takdiri indirimin mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği ve uygulanması mümkün lehe hüküm bulunmadığı anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
3. 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkumiyet halinde uygulanması mümkün olduğu halde, sonuç olarak adli para cezası ile cezalandırılan sanık hakkında hak yoksunluklarının uygulanması hukuka aykırı bulunmuş ise de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Karamürsel 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2022 tarihli ve 2019/375 Esas, 2022/63 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ilişkin fıkranın hükümden çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2025 tarihinde karar verildi.