MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2025/670 E., 2025/449 K.
SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Mağdur ...'ın 27.02.2012 tarihli dilekçesiyle sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini bildirmiş olması karşısında hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Bozma üzerine verilen Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.10.2023 tarihli ve 2018/272 Esas, 2023/207 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 04.02.2025 tarihli ve 2024/1599 Esas, 2025/700 Karar sayılı kararı ile, 5271 sayılı Kanun'un 311. maddesinde sınırlı olarak sayılan sanık lehine yargılamanın yenilenmesi koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, Mahkemece önceki hükmün onaylanmasına karar verilmesi yerine ve önceki hüküm kaldırılmadan eyleme kasten öldürmeye teşebbüs suçu olarak vasıf verilip daha az cezaya hükmedilmesi nedeniyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.
2. Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.07.2025 tarihli ve 2025/670 Esas, 2025/449 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 82/1-e, 35/2, 29/1,62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kazanılmış hak nedeni ile 7 yıl 6 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına ilişkindir.
III.GEREKÇE
Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 21.11.2013 tarihli ve 2013/625 Esas, 2013/6605 Karar sayılı kararı ile onanmak suretiyle kesinleşen hükme yönelik yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunan sanık müdafinin talebinin kabulü ile yapılan yargılamada; 5271 sayılı Kanun'un 311. maddesinde sınırlı olarak sayılan sanık lehine yargılamanın yenilenmesi koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, Mahkemece önceki hükmün onaylanmasına karar verilmesi yerine yeniden hüküm kurulması ve kesinleşmiş hükümlerde kazanılmış hak olmayacağının gözetilmemesi yönlerinden hükümde hukuka aykırılık bulunmuştur.
IV. KARAR
1. Mağdur ... vekilinin temyiz isteminin sıfat yokluğu nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca oy birliğiyle REDDİNE,
2. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.07.2025 tarihli ve 2025/670 Esas, 2025/449 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.03.2026 tarihinde karar verildi.
K A R Ş I O Y
Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2025/7893 E. 2026/1794 K. sayılı kararının çoğunluk görüşüne, hükümlü ...’nın kasten öldürme suçuna teşebbüsten cezalandırılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan katılmamaktayım.
Yargılamanın yenilenmesi yoluyla yargılanan hükümlü ...’nın çocuk mağdur ...’ı kasten öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-e, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına hükmolunduğu, Yargıtay Birinci Ceza Dairesi tarafından ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 239/686 sayılı kararıyla mağdur ...’ın 21.07.1991 olan doğum tarihinin 21.05.1991 olarak değiştirildiği ve kararın kesinleştiği, kesinleşen yaş tashihi nedeniyle mağdur ...’ın suç tarihinde onsekiz yaşını doldurması dikkate alınarak suç vasfı yönünden değerlendirme yapılabilmesi amacıyla Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yargılamanın yenilenmesine karar verildiği anlaşılmıştır.
Hükümlü hakkında yapılan yargılama sonucunda; mağdur ...’in suç tarihi itibariyle onsekiz yaşını doldurmadığının kanıtlanması halinde eylem çocuğu karşı öldürmeye teşebbüs, onsekiz yaşını tamamlaması durumunda ise eylem kasten öldürmeye teşebbüs olarak vasıflandırılmalı, buna göre ceza tayin edilmelidir. Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin kesinleşen kararına göre mağdur suç tarihi itibariyle 18... ay 19 gün yaşında olmasına rağmen, Mahkemenin kabulüne göre 17... ay 19 gün yaşındadır.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 218/2. maddesine göre mağdurun yaşı konusunda tereddüt bulunuyorsa ceza yargılaması yapan mahkeme veya hâkim, deyim yerindeyse bir hukuk mahkemesi hâkimi gibi mağdur yaşını belirleyerek hüküm kurmalıdır. Bu araştırma yapılırken mağdurun doğum tutanağı, vukuatlı nüfus kaydına göre varsa kardeşlerinin yaşları ve tescil tarihleri, öğrenim gördüğü okuldaki akranlarının yaşı, kemik yaşını belirleyen Adli Tıp Kurumu raporları, gerekirse tanık beyanları göz önüne alınmalıdır.
Dosya içeriğine göre; hastanede doğum yaptığına dair bilgi bulunmayan, nüfus kaydına göre doğumundan iki yılı aşkın bir süre sonra kendisinden 9 ay 18 gün sonra doğduğu yönünde bildirim yapılan kardeşi Yunus Emre ile birlikte 27.10.1993 tarihinde beyan yoluyla nüfusa tescil ettirilen,
Asliye Hukuk Mahkemesindeki yargılamada dinlenen tanık beyanlarına göre nüfusa geç kaydı yapılan mağdur ...’ın suç tarihi itibariyle onsekiz yaşını doldurduğunun şüpheli kaldığı, bunun yanı sıra ... Araştırma ve Uygulama Hastanesinin uyumlu raporları ve Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 09.01.2023 tarihli raporuna göre mağdurun suç tarihi itibariyle 18 yaşından büyük olduğunun kabulünde zorunluluk bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenlerle hükümlünün suç tarihinde onsekiz yaşını doldurmuş olan mağdur ...’i kasten öldürmeye teşebbüsten sorumlu tutulması ve eylemin 5237 sayılı Kanun’un 81/1 ve 35/2. maddeleri uyarınca vasıflandırılması gerektiğini düşündüğümden eylemin çocuğa karşı kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabul eden çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.