MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2025/9 E., 2025/25 K.
SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Hükümlü hakkında verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.1998 tarihli ve 1996/165 Esas, 1998/56 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında babası mağdur ...'i taammüden öldürmeye teşebbüse azmettirme
suçundan, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 64/2. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 450/1-4, 62, 51/1, 55/3, 59/2. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2. Üsküdar Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.1998 tarihli ve 1996/165 Esas, 1998/56 Karar sayılı kararı, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 19.10.1998 tarihli ve 1998/2562 Esas, 1998/3142 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleşmiştir.
3. Uyarlama talebi üzerine dosya yeniden ele alınarak İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.01.2025 tarihli ve 2025/9 Esas, 2025/25 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-a, 35/2, 29/1, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Hükümlü ve müdafiinin temyiz sebepleri; Mahkemece yapılan ceza indirimi oranlarının takdirinin hatalı olduğuna, takdiri indirim oranı ile ilgili gerekçenin yetersiz olduğuna, yaş küçüklüğü nedeniyle yapılan indirimin sırasının hatalı olduğuna, haksız tahrik indiriminin üst sınırdan uygulanması gerektiğine, uyarlama yargılamasının yetersiz ve yüzeyel yapıldığına, lehe kanun uygulamasının hatalı yapıldığına, vesaire ilişkindir.
III. GEREKÇE
1. Alt sınırı 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçtan yargılanan hükümlüye müdafii atanmadan uyarlama yargılaması yapılarak 5271 sayılı Kanun'un 150/3. ve 188/1. maddelerine muhalefet edilmesi,
2. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03.06.2008 tarihli ve 2008/1-89 Esas, 2008/158 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, uyarlama yargılaması sonunda verilen kararlar bakımından da gerekçe yazılması gerektiği ve gerekçeli kararın Anayasa'nın 141. ve 5271 sayılı Kanun'un 34, 2 30... . maddelerinde belirtilen nitelikleri taşıması gerektiği, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açıkça gösterilmesi, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, Yargıtay denetimine imkan verecek biçimde ayrı ayrı gösterilmesi ve hangisinin hangi sebeple diğerine üstün tutulduğu belirtilerek, ulaşılan kanaat ile hükümlünün suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin yapılması, sonucuna göre hükümlünün hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği düşünülmeyerek, yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
3. Kabul ve uygulamaya göre; Hükümlünün nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçunu babasına karşı ve azmettirme suretiyle işlediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 38/1. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-a maddesi yanında 82/1-d maddesi uyarınca da cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Hukuka aykırı bulunmuştur.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklandığı üzere hükümlüye müdafii atanmaması, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması, kabul ve uygulamaya göre de sanığın 5237 sayılı Kanun'un 38/1. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-a-d maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi nedenleriyle İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.01.2025 tarihli ve 2025/9 Esas ve 2025/25 Karar sayılı kararına yönelik hükümlü ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2026 tarihinde karar verildi.