MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2025/131 E., 2025/260 K.
SUÇ : Kasten öldürme
HÜKÜM : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.01.2023 tarihli ve 2022/1840 Esas, 2023/39 Karar sayılı sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafinin istinaf
başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine ilişkin kararının, sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 22.01.2025 tarihli ve 2023/4555 Esas, 2025/549 Karar sayılı kararı ile sanığın öldürme kararını ne zaman aldığı hususunun kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık lehine yorumlanması gerektiği anlaşılmakla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yanılgılı ve yetersiz gerekçeyle tasarlayarak kasten öldürme suçundan hüküm kurulması ve sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilama konu suçun tarihinin 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önceki döneme ait olması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, ilk kez 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı Kanun ile düzenlenen ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin de uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırı olduğundan hükmün bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.
2. İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.09.2025 tarihli ve 2025/131 Esas, 2025/260 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1, 53, 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilerek, dava dosyası 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın eylemi gerçekleştirdiğine dair somut delil bulunmadığına, eylemin meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması kapsamında kaldığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
1. Gerekçeli karar başlığında karar tarihinin "18.09.2025" yerine, "14.10.2022" şeklinde yanlış yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.
2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, maktulden sanığa yönelik haksız bir söz veya davranış bulunmadığından haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.09.2025 tarihli ve 2025/131 Esas, 2025/260 Karar sayılı kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2026 tarihinde karar verildi.