(4721 S. K. m. 101) (743 S. K. m. 73)
Davacı tarafından, davalı aleyhine açılan davada, mahkemece verilen karar süresinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü
Davacı Vakıflar İdaresi vekili, müvekkili idareye ait 349 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bir kısım yerini davalının haklı ve geçerli bir nedene dayanmaksızın kullandığını bildirmiş; elatmanın önlenmesini ve ecrimisilin tahsilini istemiştir.
Davalı, İbrahim Paşa Camii Şerif Vakfına ait vakıfnamede dava konusu yerin cami görevlilerinin oturmasına ayrıldığını, ayrıca, bu yerin kendisine müftülükçe tahsis edildiğini savunmuştur.
Gerçekten vakfiyesinde çekişmeli yer, doğrudan hayrattan olan camiin meşrutası olarak gösterilmiş ve o şekliyle muhafaza edilmiş ise, orada oturmayı vakıfname hükümleri haklı ve geçerli kılabilecektir. Ancak, vakfiyeye dayalı oturmanın kanıtlanamaması durumunda, davacı idarenin tahsisinin gerekeceği; Kaymakamlık yada Müftülük tahsislerinin hukuki sonuç doğurmayacağı kuşkusuzdur.
Hal böyle olunca; çekişmeli meşrutaya ilişkin vakfiyenin getirtilmesi, anılan Vakfa veya İdare kararına göre oturmanın haklı olup olmadığının araştırılması, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik soruşturma ile karar verilmesi doğru değildir. Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 03.04.2002 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy