Mahkeme: ÇANKIRI Ağır Ceza Mahkemesi
Suçlar: 1) Uyuşturucu madde ticareti yapma
2) Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
Hükümler: 1) Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet
2) Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri
Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
1- Sanıklar ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteklerinin incelenmesinde:
Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,
2- Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:
Dosyadaki bilgi ve belgelere ve iletişimin tespiti tutanaklarının içeriğine göre; sanığın uyuşturucu teminine yönelik şüpheli konuşmalar var ise de, bu konuşmalara yönelik uyuşturucu madde yakalanamadığından delil elde edilemediği anlaşıldığı ve kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen sanığın savunmasının aksine, diğer sanık ...’de ele geçirilen uyuşturucu maddeler ile ilgisi olduğuna ilişkin veya bu uyuşturucu maddeyi sanık ...’e verdiğine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,
Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,
11/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.