Dava, davacının davalılara ait işyerinde 1996 yılı Ocak ayından itibaren sürekli çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davalılar avukatları tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve..... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi uyarınca, anılan Kanunun yürürlük tarihine kadar 506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı kanunlar ile 506 sayılı Kanunun geçici 20. maddesine göre oluşturulan sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet sürelerinin tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirileceği ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun olduğu kabul edilmelidir.
Yapılan yargılama sonunda davacının tespitine karar verilen dönemlerde davalılar yanlarında çalıştığına dair mahkeme kabulünde bir isabetsizlik yoksa da;
Hüküm fıkrasında geçen ve 01.6.2001-31.10.2005 dönemine ilişkin olarak belirlenen gün sayısının hatalı gösterilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.
Ne var ki bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
SONUÇ: Hüküm fıkrasında yer alan "1770" ve "445" gün sayılarının silinerek yerlerine sırasıyla "1590" ve "314" yazılmalarına, temyiz edenin sıfatına göre hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ........ alınmasına, 26.10.2010 günü oybirliği ile karar verildi.