Mahkemesi :İş Mahkemesi
Dava, trafik-iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan Kurum zararının ilk iki davadan bakiyesinin rücuan tahsili istemine ilişkindir.
Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.
Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Davacı Kurum, 27.11.1998 tarihinde geçirdiği trafik-iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı ...’a bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının ilk iki davadan bakiyesinin 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davanın, yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesinin birinci fıkrasında işverenin sorumluluğu, ikinci fıkrasında ise üçüncü kişilerin sorumluluğu düzenlenmiştir. Zararlandırıcı sigorta olayında; devlet adına sosyal güvenlik kanunlarını uygulanmakla görevli Sosyal Güvenlik Kurumu birinci kişi, risklerin gerçekleşmesi halinde sigortalının ya da hak sahiplerinin Kurumdan yardım görmesi için primleri ödeyen işveren ikinci kişi konumundadır. Bunun dışında kalanlar üçüncü kişi olarak tanımlanmaktadır.
506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesinde üçüncü kişiler aleyhine açılan rücu davalarının tabi olduğu zamanaşımı süresine ilişkin açık hüküm bulunmamaktadır. Üçüncü kişi ile sigortalı arasında akdi bir ilişki de söz konusu değildir. Ancak anılan maddenin ikinci fıkrasında Borçlar Kanunu’na yollamada bulunulmuştur. Hal böyle olunca, üçüncü kişiler aleyhine açılan davalar Borçlar Kanunu’nun 60’ıncı maddesinde gösterilen bir ve on yıllık zamanaşımı süresine tabidir. Zamanaşımı başlangıcı ise; “zarar ve faile ıttıla” tarihidir.
Somut olayda; zararlandırıcı sigorta olayı 27.11.1998 tarihinde gerçekleşmiştir. Süresinde ve usulüne uygun zamanaşımı def’inde bulunan davalı olaya karışan kusurlu sürücü olup, üçüncü kişi konumundadır. Sigortalıya yapılan harcama ve ödemelerin 1999, bağlanan gelirlerin tahsis onay tarihinin 15.12.2000 ve cezadavasının kesinleşme dolayısıyla faile ıttıla tarihinin de 19.07.2000 olduğunun; 15.10.2009 tarihinde açılan eldeki davada Borçlar Kanunu’nun 133’üncü maddesi uyarınca zamanaşımını kesen herhangi bir sebep bulunmadığının ve bir yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunun anlaşılması karşısında; davanın reddine yönelik mahkeme kararı, usul ve yasaya uygun olup, onanması gerekir.
SONUÇ: Davacı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının ONANMASINA, 01.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.