Mahkemesi :İş Mahkemesi
No :... ...
Dava, davalı tarafından bıçakla yaralanan sigortalı ve bakmakla yükümlü olduğu eşine yapılan tedavi gideri ile sigortalıya ödenen geçici işgöremezlik ödeneğinin 506 sayılı Yasanın 39. maddesi uyarınca rücuan tazmini istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde toplam 2.302,23 TL'nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüyle, 1.726,68 TL'nin sarf ve tediye tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, 22.12.2009 günlü karar taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiştir.
21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2009 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.400,00TL olarak değiştirmiştir. (Hukuk Muhakemeleri Kanununa 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile eklenen Geçici 3. maddesi uyarınca, 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin hüküm gereğince)
Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.
Somut olayda yerel mahkemece reddolunan alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması reddedilen miktar itibariyle mümkün bulunmadığından, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin reddine,
2-)Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince,
Hüküm İş Mahkemesi tarafından verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi hükmüne göre, iş mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.
Olayda hüküm, 22.12.2009 tarihinde, temyiz eden davalıya tefhim edilmiş, temyiz ise 31.12.2009 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi geçtiğinden 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı da göz önünde tutularak davalının temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi cihetine gitmek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kesinlik sınırının altında kaldığından, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin ise süre aşımı yönünden REDDİNE, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.