Mahkemesi :İş Mahkemesi
Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1- 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca, anılan Kanunun yürürlük tarihine kadar 506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlar ile 506 sayılı Kanun’un geçici 20’inci maddesine göre oluşturulan sandıklara tabi sigortalılık başlangıçları ile hizmet sürelerinin tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirileceği ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun olduğu kabul edilmelidir.
506 sayılı Kanun’un “Prime Esas Ücretler” başlıklı 77’nci maddesi; “Sigortalılarla işverenlerin bir ay için ödeyecekleri primlerin hesabında:
a) Sigortalıların o ay için hakettikleri ücretlerin,
b) Prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaktan sigortalılara o ay içinde ödenenlerin,
c) İdare veya kaza mercilerince verilen karar gereğince (a) ve (b) fıkralarında yazılı kazançlar niteliğinde olmak üzere sigortalılara o ay içinde yapılan ödemelerin,
Brüt toplamı esas alınır...
Günlük kazancın hesabına esas tutulan ay içindeki bazı günlerde çalışmamış ve çalışmadığı günler için ücret almamış sigortalının günlük kazancı, o ay için prime esas tutulan kazancı ücret aldığı gün sayısına bölünerek hesaplanır.
Sigortalıların günlük kazançlarının hesabında esas tutulan gün sayıları, aynı zamanda, bunların prim ödeme gün sayılarını gösterir...” hükmünü taşımaktadır. Toplu iş sözleşmesi gereğince ödenen tatil ücretlerinin, anılan maddenin (c) bendinde sözü edilen ücret ödemeleri niteliğinde olduğu ve sigortalının söz konusu günlerde çalışmamış olsa dahi bu sürelerde de sigortalı sayılması gerektiği kuşkusuzdur.
Somut olayda; davacının üyesi olduğu ....ile davalı işveren arasındaki Toplu İş Sözleşmesi’nin 31’inci maddesi uyarınca, davacının çalıştığı kampanya dönemlerinde kendisine her kampanya dönemi için beş günlük kampanya tatil ücreti ödendiğinin anlaşılması karşısında; davacının fiilen çalışmadığı söz konusu sürelerde de sigortalı sayılmasına yönelik Mahkeme kararı yerinde olup, davalı Kurum vekilinin tüm, davalı işveren vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2- Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 28.05.2008 gün ve 10-370/410 sayılı kararında da belirtildiği üzere, vekâlet ücreti de dâhil yargılama giderlerinin davada haksız çıkan, yani aleyhe hüküm verilen tarafa yükletileceği yönündeki Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 417’nci maddesi gözetilmeksizin, davanın kabulüne karar verildiği halde, davada haksız çıkan davalı Kurum aleyhine masraf ve vekâlet ücretine hükmedilmeyerek, masraf ve vekâlet ücretinin tamamının davalı işverenden tahsiline karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.
Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
SONUÇ: Hüküm fıkrasının dördüncü ve beşinci bentlerinde yer alan “davalı .... Genel Müdürlüğünden” ibaresi silinerek “davalılardan müteselsilen” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.