Mahkemesi : Sorgun 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
Tarihi : 17.05.2013
No : 2011/694-2013/337
Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya yapılan yardımlardan oluşan kurum zararının, ilk davadan bakiyesinin, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince tahsili istemine ilişkindir.
Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davacı S.. B.. vekili, davalılardan A.. D.. ve M.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin tüm, davalılar A.. D.. ve M.. Ç.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,
2- 5510 sayılı Yasanın 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26’ıncı maddesidir.
Somut olayda; davalılar A.. D.. ve M.. Ç.. vekilinin ek cevap süresi isteğini, 2 haftalık cevap süresi içinde talep etmediği bu nedenle zamanaşımı def'inin süresinde olmadığı gerekçesiyle, davalılar A.. D.. ve M.. Ç.. yönünden davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.06.2013 tarih 2012/10-1633 E. 2013/825 K. sayılı kararında; yasal süresi içerisinde ibraz edilen cevap dilekçesinde herhangi bir nedenle ileri sürülmeyen zamanaşımı definin sonradan ıslah yoluyla dahi ileri sürülebileceği belirtilmiştir.
Hal böyle olunca, davalılar A.. D.. ve M.. Ç.. vekilinin zamanaşımı def'inde bulunduğu 6.2.2012 tarihli dilekçesinin, ıslah istemini içerdiği kabul edilip, davalılar A.. D.. ve M.. Ç.. yönünden de zamanaşımı değerlendirilmesi yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O hâlde, bu yönleri amaçlayan davalılar A.. D.. ve M.. Ç.. vekilinin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan A.. D.. ve M.. Ç..'e iadesine, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.