Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 5510 sayılı Kanunun 21. ve 76. maddelerince tazmini istemine ilişkindir.
Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle; hükme dayanak kılınan bilirkişi raporunda, dul eşin yeniden evlenme şansının belirlenmesinde yararlanılan ve Hukuk Genel Kurulunun 2010/ 712 - 2011/ 4 sayılı kararında da, mevcut durumda ülkemiz koşullarına daha çok uyumlu bulunduğu kabul edilen Askeri Yüksek İdare Mahkemesi tarafından kullanılan tablonun kullanılmaması, böylece evlenme indiriminin yapılmaması, bakiye ömrün belirlenmesinde ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun esas alınmaması, gelirin yansıma oranında, 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’inin dağıtıma esas tutulması, çocuk yoksa bu meblağın % 75’inin eşe bağlanması, çocuk varsa eşin payının (% 70 üzerinden) % 50’ye düşürülmesi ve her bir çocuk için % 25 gelir bağlanması esaslarına uyulmaması, yine Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak, bilinmeyen dönemdeki kazanç hakkında, önceki uygulamalarda yapılan yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmak yerine %5 oranlarının uygulanması gözetilmemiş ise de; doğru yöntemle belirlenecek gerçek zarar tutarının daha yüksek, bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin ise gerçek zarar miktarından da az olup hükme esas alındığı belirgin bulunduğundan anılan yanlışlığın sonuca etkili olmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.