MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum ve dahili davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 1255716.35 sicil numaralı işyeri çalışanlarından ... ...’ün kazançlarının eksik bildirmesi nedeniyle Kurum tarafından 25.12.2017 tarih ve 14.864.370 sayılı yazı ile haklarında borç tahakkuk ettirildiğini, zamanaşımı dolduğunu beyan ederek, Kurumun borç tahakkuk işleminin iptaline, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.
II. CEVAP
1.Davalı vekili; davacının prim borçları Mahkeme hükmüne istinaden sabit olduğundan zamanaşımı süresinin Mahkeme kararının kesinleştiği tarihten başladığını, İzmir 4. İş Mahkemesinin 2010/620 Esas 2011/980 Karar sayılı kararı 14.12.2015 tarihinde onanmış olup zamanaşımı süresi kararın kesinleştiği tarihten başlayacağından zamanaşımı süresinin geçmediğini, Kurum tarafından yapılan işlemlerde kanuna aykırı yön bulunmadığını beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
2.Dahili davalı ... vekili 03.01.2022 tarihli beyan dilekçesinde; dahili dava dilekçesi ile husumet yöneltilmesinin mümkün olmadığını, davacının dava açmadan önce dava engeli bulunan konuda Kanunun açık, seçik ve kesin hükmüne rağmen gerekli ön müracaatları yerine getirmeksizin dava açtığını, davacı aleyhine müvekkili tarafından açılan davanın Yargıtayca onanarak kesinleşen 2010/620 E., 2011/980 K. sayılı Kararı nedeniyle prim tahakkuku ve prime vaki itirazların ve davanın hiç bir şekilde müvekkilini bağlamayacağını beyan etmiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, davalı Kurum ... SGM’ nin 25.12.2017 tarihli ve 14.864.370 sayılı re’sen tahakkuk işleminin kısmen iptali ile dahili davalı ... ... adına kesinleşen İzmir 4. İş Mahkemesinin 2010/620 E-2011/980 K sayılı ilamına göre resen düzenlenen Ek Prim ve Hizmet Tahakkuk Belgesinin 2006/09-2007/11. aylara ait kısmının zamanaşımı nedeni ile iptaline ile zamanaşımına uğramayan 2007/12-2008/11. aylara ait dönemler yönünden;
2007/12aya ait prime esas kazançların 3.217,50.-TL
2008/01aya ait prime esas kazançların 3.346,20.-TL
2008/02aya ait prime esas kazançların 3.346,20.-TL
2008/03aya ait prime esas kazançların 3.346,20.-TL
2008/04aya ait prime esas kazançların 3.346,20.-TL
2008/05aya ait prime esas kazançların 3.346,20.-TL
2008/06aya ait prime esas kazançların 3.346,20.-TL
2008/07aya ait prime esas kazançların 3.513,00.-TL
2008/08aya ait prime esas kazançların 3.513,00.-TL
2008/09aya ait prime esas kazançların 3.513,00.-TL
2008/10aya ait prime esas kazançların 3.513,00.-TL
2008/11aya ait prime esas kazançların 1.639,40.-TL
olarak esas alınması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum ve dahili davalı ... vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
1.Davalı Kurum vekili:
a.Zamanaşımının Mahkeme kararının kesinleştiği tarihten itibaren işleyeceğini,
b. Kurumun prim borcunu tahsili yönünden zamanaşımı süresinin 5510 sayılı Kanun'un 93/2. Maddesi kapsamında dolmadığını,
c. Kurumun işleminin mevzuata uygun olduğunu, beyan etmektedir
2.Dahili davalı ... vekili:
a.Müvekkilinin, usul hukuku hükümlerine göre ıslahla dahi, davaya dahil edilmesinin mümkün olmayacağını,
b.Müvekkili yönünden pasif husumet yokluğundan davanın reddi gerektiğini,
c.Kesinleşen İzmir 4. İş Mahkemesi kararı ile müvekkilinin haklılığının, davacının haksızlığının tespit edilmesine rağmen, müvekkili aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin yerinde olmadığını,
ç.Yapılan hesaplamaların, kesinleşen Mahkeme kararına aykırı olduğunu, beyan etmektedir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.
Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum ve dahili davalı ... vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...'nun oyları ve oy çokluğuyla
05.03.2025 tarihinde karar verildi.
KARŞI OY GEREKÇESİ
1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık, “sigortalının işveren aleyhine açtığı ücret alacağı davasının kesinleşmesi sonucu, fark ücretlerini tahsil eden davacının Kuruma karar gereği primlerin tahsili için Kuruma başvurması ve Kurum tarafından karar üzerine işverene çıkarılan fark prim borcunun tahsilinde zamanaşımı süresi ve başlangıcının, primlerin ait oldukları (muaccel oldukları) dönemde yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri kapsamında değerlendirilip, değerlendirilmeyeceği, hizmet tespit davasının zamanaşımını kesen bir neden olup olmayacağı” noktasında toplanmaktadır.
2. Somut uyuşmazlıkta, Kurumun prim alacağına esas sigortalının açtığı fark ücret alacağı 01.04.2006 - 13.12.2008 tarihleri arası aylık eksik ödenen ücretler ay ay belirlenmiş ve kararın kesinleşmesi üzerine Kurumca 15.12.2017 tarihinde eksik prim alacağının davacı işverenden tahsili için ödeme emri çıkarılmıştır.
3. Kanun yolu ile Bölge Adliye Mahkemesinin çoğunluk, temyiz yolu ile Özel Daire incelemesinde çoğunluk tarafından uygun bulunan İlk Derece Mahkemesi yaptığı yargılama sonunda "yasal düzenlemeler kapsamında değerlendirme yaptığımızda davacının tespit edilen hizmet süresinin 506 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, Kanunda 5510 sayılı Kanunda olduğu gibi zamanaşımı sürelerinin başlangıcına ilişkin düzenleme bulunmadığı, 5510 sayılı Kanun'un 93. maddesinin geriye yürüyeceğine ilişkin yürürlük maddesinin de Kanunda yer almadığı, 6183 sayılı Kanunda ise Kanun'un 102. maddesinde ki öngörülen zamanaşımı sürelerinin dikkate alınması gerektiği, anılan düzenlemeye göre 06.07.2004 tarihine kadar Kurum alacaklarının 5 yıllık, bu tarihten sonra ise 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, davacı aleyhine tahakkuk ettirilen prim borçlarının 2006 yılından 31.12.2007tarihine kadarki döneme ilişkin olup, prim alacağının 6183 sayılı Kanun'un 102. maddesi kapsamında zamanaşımı süresinin dolduğu, ondan sonraki aylara ilişkin prim alacağının tahsili gerektiği” gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
4. Özel hukukta teknik bir kavram olan zamanaşımı bir hakkın kazanılmasında veya kaybedilmesinde kanunun kabul etmiş olduğu sürenin tükenmesi anlamına gelmektedir (Velidedeoğlu, H. V.: Türk Medeni Hukuku, c. 1, cüz I, 6. Baskı, İstanbul 1959, s. 274).
5. Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden, dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade etmektedir. Sonucu alacak hakkına son verme değil, onu eksik borç haline getirme olarak ortaya çıkmaktadır. Zamanaşımına ilişkin düzenlemelerin temelinde iddia edilen alacağın aradan uzun zaman geçmiş olmasına rağmen kullanılmaması karşısında borçlunun oldukça uzak geçmişte kalan bir borçtan doğabilecek ihtilaflara karşı korunması, kendi alacağına karşı uzun süre kayıtsız kalan kimsenin bu hakkının artık korunmaya layık olmadığını kabul etmiş sayılması yatmaktadır. Diğer bir ifadeyle özel hukukta teknik bir kavram olan zamanaşımı, bir hakkın kazanılmasında veya kaybedilmesinde kanunun kabul etmiş olduğu sürenin tükenmesi anlamına gelmektedir.
6. Zamanaşımına uğrayan alacağın tahsili hususunda devlet kendi gücünü kullanmaktan vazgeçmekte, böylece söz konusu alacağın ödenip ödenmemesi keyfiyeti borçlunun iradesine bırakılmaktadır. Şu hâlde zamanaşımına uğrayan alacak ortadan kalkmamakla beraber artık doğal bir borç (Obligatio naturalis) hâline gelmektedir. Ancak belirtmek gerekir ki, alacağın salt zamanaşımına uğramış olması, onun eksik bir borca dönüşmesi için yeterli olmayıp borçlunun kendisine karşı açılmış olan alacak davasında alacaklıya yönelik bir def'ide bulunması gerekir (..., S.: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul 1998, s.334, HGK’nın 05.05.2010 tarihli ve 2010/8-231 E., 2010/2553 K.; 03.05.2006 tarihli ve 2006/4-232 E., 2006/269 K. sayılı kararları).
7. Yargıtayın istikrar kazanmış son uygulamalarına göre, zamanaşımı hukuki niteliği itibariyle, maddi hukuktan kaynaklanan bir def'i olup usul hukuku anlamında ise bir savunma aracıdır (HGK’nın 06.04.2011 tarihli ve 2010/9-629 E., 2011/70 K.; 09.10.2013 tarihli ve 2013/4-36 E., 2013/1457 K.; 12.03.2014 tarihli ve 2013/4-544 E., 2013/315 K. sayılı kararları). Nitekim, Türk-İsviçre öğretisinde ağırlıklı görüşün ve İsviçre Federal Mahkemesinin de, zamanaşımını maddi hukuka ilişkin bir kavram olarak kabul ettikleri anlaşılmaktadır (..., M.: Özel Hukukta Zamanaşımı, 1. Baskı, İstanbul 2010, Sahife: 8, dipnot 15-16).
8. TBK'nın 149. (BK 128.) maddesi uyarınca ise zamanaşımı, alacağın muaccel olmasıyla işlemeye başlar. Muacceliyet, bir borç ilişkisinde, alacaklının edimi isteyebileceği ve borçlunun da bu isteme uyarak, edimi ifa etmekle yükümlü olduğu anı belirler. Bir başka deyişle, söz konusu anda borç ifa kabiliyeti kazanır ve alacaklı yine o anda edimi kabul etmekle yükümlü olur. Bir alacağın ya da borcun muaccel olması, ilke olarak edimin ifası için öngörülmüş bulunan vadenin dolmasıyla gerçekleşir.
9. Borcun muaccel olmasından amaç, ödeme zamanının, vadesinin gelmesidir. Öyle ki borçlu ifayı geciktirmek için artık herhangi bir sebebe dayanmayacak, alacaklı da borcun derhal ifasını istemek imkanına kavuşmuş bulunacaktır. O halde işin niteliğinden, zararın öğrenilmesi ve belirlenmesi muaceliyeti etkiler. Zira alacağın muaccel olması, belirli ve bilinmesine bağlıdır. Alacak belirli değilse ne alacaklı talep edebilir ne de borçlu ifa edebilir.
10. Borç için öngörülen zamanaşımı süresi, borç ilişkisinin doğduğu anda değil, bu ilişkiden doğan borcun muaccel olduğu (ifa zamanının geldiği) andan itibaren işlemeye başlayacaktır” (... M. ... – Borçlar Hukuku Genel Hükümler - Ankara 2016 - Sayfa 570 vd.). Alacaklının borçlulardan, borcun ifasını isteyebileceği, borçlunun da bunu yerine getirmek zorunda olduğu andan itibaren alacak muaccel hale gelir. Kanun veya sözleşme farklı bir düzenleme getirmediği ya da işin niteliği aksini gerektirmediği takdirde, borç doğumu anından itibaren muacceldir(BK. Mad. 74).
11. İfa zamanı birbirinden farklı iki anlamda kullanılır. İfa zamanı her şeyden önce alacaklının borçludan edimin ifasını isteyebileceği, gerektiğinde bu amaçla dava açabileceği, borçlunun da edimi ifa zorunda olduğu zamanı ifade eder. Bu anlamda ifa zamanına “borcun muacceliyeti” veya borcun muaccel olduğu zaman” denir. Muacceliyet, borç veya alacağın bir niteliğidir. Alacağı talep hakkı, borcun muaccel olduğu anda doğar. Gerçekten, alacak hakkı borç ilişkisi kurulduğu anda doğar. Bu nedenle alacaklı, borç muaccel olmadan edimin ifasına isteyemez.
12. Borçlar Kanununun 136/1 (TBK m. 157/1) maddesine göre bir dava veya def'i ile kesilmiş bulunan zamanaşımı, dava süresince iki tarafın yargılama ile ilgili her işleminden veya yargıcın her kararından sonra (kesilir ve) yeniden işlemeye başlar. Zamanaşımı kesilince, kesilmeden itibaren yeni bir süre işlemeye başlar (BK m. 135/1). Zamanaşımının kesilmesinden sonra işleyecek yeni zamanaşımı süresi, eski (kesilen) zamanaşımının aynıdır (Y.HGK. 18.09.2013 tarihli ve 2013/15-169 E, 2013/1365).
13. “Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” Objektif iyiniyet olarak da tanımlanan ve dürüstlük kuralını düzenleyen madde, bütün hakların kullanılmasında dürüstlük kuralı çerçevesinde hareket edileceğini ve bir kimsenin başkasını zararlandırmak ya da güç duruma sokmak amacıyla haklarını kötüye kullanılmasını kanunun korumayacağını belirtmiştir. Keza 6100 sayılı HMK.’un 28/1 maddesine göre “Taraflar, dürüstlük kuralına uygun davranmak zorundadırlar”. Tarafların iyiniyeti veya kötüniyeti (Y. İBK. 14.2.1951 gün ve 17/1), taraflarca ileri sürülmese dahi dosyadan anlaşıldığı takdirde hakim resen dikkate alacaktır(Y. HGK. 21.10.1983 gün ve 1981/1-30 E, 1983/1000 K).
14. Teorik olarak zamanaşımı def’inin ileri sürülmesinin dürüstlük kuralının görünümlerinden biri olan çelişki yasağına aykırılık teşkil etmesi halinde hâkim tarafından TMK m.2/f. II’ deki yaptırımın uygulanıp def’inin nazara alınmaması gerektiği düşünülebilir. Borçlunun, fiillerinin çelişki yasağına aykırılık teşkil etmesi için, alacaklısını hukuki çareye başvurmaktan alıkoyan fiillerinin kasıtlı olması aranmaz; borçlunun, davranışlarından alacaklıyı hukuki çarelere başvurmamaya yöneltmiş olmasının anlaşılması yeterlidir(.... Zamanaşımı Def’inin İleri Sürülmesinin Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağı Çerçevesinde Sınırlandırılması. MÜHF - HAD, C.21, S.1. s: 239 vd). Hukukun genel ilkeleri ise, kişinin kendi kusurlu eyleminden yarar sağlamasına ve hukuka aykırı eyleme dayanılarak zamanaşımı def'inin kötüye kullanımına olanak vermemektedir.
15. Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin 17.06.2008 gün ve 2007/4226 Esas - 2008/8590 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi "... Borçlunun, borcun zamanaşımına uğradığını ileri sürerek borcu ödemekten kaçınma hakkı bulunmakla birlikte, Medenî Kanunda yer alan dürüstlük ilkesi, usul hukukunda da geçerli olan genel bir hukuki ilke olduğundan; yanlış beyan veya dava açılmasını önleyici hareketlerde bulunarak, zamanaşımı süresinin geçmesine neden olan borçlunun zamanaşımı def’ini ileri sürmesi iyiniyet ilkesiyle bağdaşmadığından; kamu düzenini ilgilendiren hakkın objektif iyiniyet ilkesine aykırı olarak kullanıldığı itirazı, davanın her safhasında ileri sürülebileceği gibi mahkemelerce de doğrudan gözetilebilir. (M..../M...., Borçlar Hukuku Genel Hükümler, ..., İstanbul 1995, s. 460; ..., Türk Borçlar Hukuku, Cilt 1, Genel Hükümler, ..., İstanbul 1976, s.1269; ..., Medeni Usul Hukukunda Dürüstlük Kuralı, S Yayınları, Ankara 1989, s.107).
16. Sigortalının ücretlerini eksik bildiren ve ücretlerin eksik ödenmesi nedeni ile de Kurumun primlerini de eksik ödeyen işverenin ücret alacağı ile ilgili kararın kesinleşmesinden sonra Kurumun karşılığı prim alacaklarını tahsil talebinde bulunması üzerine zamanaşımı definde bulunması dürüstlük kuralına aykırılık oluşturacaktır. Zira işverenin davranışı hukuka aykırı olup, Kuruma bildirmemesinden kaynaklanmakta, Kurumun daha önce tahsil olanağını ortadan kaldırmakta, bir anlamda Mahkemeye erişim hakkını engellemektedir.
17. Belirtmek gerekir ki işverenin işçinin çalışmasını Kuruma bildirmemesi, primini yatırmaması, iş sözleşmesine aykırılık teşkil ettiği gibi kamu düzeninden ve temel hak olan sosyal güvenlik hakkının ihlalidir. Bu aynı zamanda hukuka aykırı bir davranıştır. Zira Sosyal Güvenlik Hukuku sigortalı, işveren ve devlet arasındaki ilişkileri düzenler.
18. Borçlar Kanunu'nun 114. maddesinin 2. fıkrası uyarınca “Haksız fiil sorumluluğuna ilişkin hükümler kıyas yoluyla sözleşmeye aykırılık hâllerine de uygulanır”. Belirtilmek gerekir ki, zamanaşımın işlemeye başlaması için zarar görenin, zarar veren eylem veya olayı değil, zararı öğrenmesi gerekir. Zararı öğrenme de davacının bilimsel olarak değerlendirme olanağı olduğu anda gerçekleşir.
19. Hukuka aykırı bir eylem işlenilmesine karşın, onun doğuracağı zarar henüz ortaya çıkmamış, zararın ortaya çıkması için eylem tarihinden itibaren bir takım etkenlerin gerçekleşmesi veya belli bir zamanın geçmesi gerekiyor ise zararın bütün unsurlarıyla birlikte öğrenilmesi mümkün değildir.
20. İşverenin sigortalı hizmetlerini Kuruma bildirmemesi, primi yatırmaması, hukuka aykırı olup haksız fiili niteliğindedir. Sigortalı hizmet tespiti davası açtığında, Kurum faili öğrense de zararın miktarını ancak hizmet tespiti kararı kesinleştiğinde öğrenmekte, alacak bu şekilde belirli ve ifa edilir hale gelmektedir. Nitekim 5510 sayılı Kanun 93/2 maddesi düzenlemesi ile bunu açık hale getirmiştir.
21. Geniş anlamı ile açıklamak gerekirse, 5510 sayılı Kanun'un 93/2. maddesinin yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden itibaren kesinleşen çalışma süresinin veya eksik prime esas kazanç tespitine yönelik kararlar nedeniyle doğan prim alacaklarında, alacak kesinleşen Mahkeme kararıyla doğduğundan, bu tarih öncesinde hukuken varlığından söz etmeye olanak bulunmayan sigortalılık nedeniyle prim tahakkuku da hukuken mümkün değildir. Prim alacaklısı Sosyal Güvenlik Kurumu, prim alacağından ne zaman haberdar olmuş ise alacağını isteme hak ve yetkisine o zaman kavuşacaktır. Kurumun haberdar olmadığı bir alacağını istemesini ve tahsil etmesini beklemek ve bu sürede zamanaşımı süresini işletmek hukuk mantığına aykırıdır. 506 sayılı Kanun'un 80. maddesinde düzenlenen süre, Kuruma bildirilen haberdar olunan prim alacakları için geçerli bir süredir. Kurumun haberdar olmadığı bir alacağın zamanaşımı süresinin hangi tarihte başlayacağına dair 506 sayılı Kanunda bir düzenleme mevcut değildir. 506 sayılı Kanun'un 80. maddesinde düzenlenen prim alacağı ile 5510 sayılı Kanunun 88. maddesindeki prim alacağı aynı alacaktır. Hukuki nitelikçe aralarında bir fark yoktur. Her ikisi de kamu alacağıdır. Bu kamu alacağının zamanaşımına esas alınan başlangıç tarihinin ne zaman başlayacağı hangi ilkelerin uygulanacağı kanun koyucu tarafından 93/2. maddesinde açıklanmış, izah edilmiştir. Bu düzenleme “olanının açıklanması, malum ilkelerin ilanı niteliğinde” olup yeni bir ilke yeni bir düzenleme getirmemiştir. Gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinilmesini önlemek için, kamu düzenine ilişkin dava sürecindeki yargılama sonucu elde edilecek kesin hükümle ortaya çıkacak sigortalılık süresi için prim tahsil olanağı öngörülmüşken, hukuken varlık kazanmamış sigortalılık süresi yönünden zamanaşımı süresinin işletilmesine olanak bulunmamaktadır”.
22. Sonuç olarak açıklanan maddi ve hukuki olgular ışığında 5510 sayılı Kanun'un 93/2. maddesiyle, 506 sayılı Kanunda öngörülmeyen yeni bir düzenleme getirilerek, zamanaşımı süresi belirtildikten sonra prim ve diğer alacakların doğmasındaki özel durumlarda zamanaşımının hangi tarihten başlayacağı belirlenerek, Kurumun prim ve diğer alacaklarının, ödeme süresinin dolduğu tarihi izleyen takvim yılı başından başlayarak on yıllık zamanaşımına tâbi olduğu, prim ve diğer alacaklar Mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise on yıllık zamanaşımı süresinin, işverenin davranışı aynı zamanda haksız fiil olup zararın belirlendiği Mahkeme kararının kesinleşme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı açıktır. Kurumun prim ve diğer alacakları Mahkeme kararının kesinleştiği tarihte doğup, anılan tarihte istenebilir konuma geldiğinden, bu tür uyuşmazlıkların çözümünde, kesinleşme tarihi itibariyle yürürlükte olan mevzuatın uygulanması gerekir.
23. Diğer taraftan davalı sigortalı fark ücret alacaklarını tahsil etmiş olup, Kuruma ödenmesi gereken prim alacağını takip etme yükümlülüğü olmadığından, dava açılmasına neden olduğundan söz edilemez. Bu nedenle davanın kısmi kabulü nedeni ile vekalet ücreti ve yargılama giderlerinden de sorumlu tutulması hukuka aykırı olmuştur.
24. Kararın bozulması gerektiğin düşündüğümden onama görüşüne katılınmamıştır.