MAHKEMESİ:İş Mahkemesi
SAYISI: 2024/389 E., 2025/172 K.
İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı Bakanlıkta plastik enjeksiyon tezgahında telsiz yedek parçaları ile ilgili döküm işlerinde işçi olarak çalışmakta iken, 20.01.2014 tarihinde iş kazası geçirerek malul kaldığını, kazanın işverenin gerekli iş güvenliği önlemlerini almaması nedeniyle meydana geldiğini belirterek, 1.000 TL maddi ve 25.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 16.04.2019 tarihli dilekçe ile maddi tazminat istemini 86.203,65 TL olarak arttırmıştır.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin 19.06.2019 tarihli 2016/1348 E., 2019/265 K. kararı ile davanın kısmen kabulüne, 86.203,65 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 20.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, takdiren 15.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi 20.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının maddi tazminata ilişkin fazlaya ilişkin hakkının saklı tutulmasına karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2021 tarihli 2019/3530 E., 2021/3417 K. kararı ile davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ
A.Bozma Kararı
Bölge Adliye Mahkemesi kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, "Kurum tarafından açılmış rücuan tazminat ve ceza dosyalarını celp ederek, 3 kişilik bilirkişi heyetinden daha önce eldeki dava dosyasında alınan bilirkişi kusur raporları ile aynı iş kazası olayından dolayı Kurum tarafından aynı davalıya karşı açılan rücuan tazminat dava dosyasında alınan bilirkişi kusur raporunu/raporlarını da değerlendiren bir kusur raporu almak, davacının hükme karşı kanun yoluna başvurmadığını, oluşan usuli kazanılmış hak nedeniyle temyiz eden davalının mevcut %75 kusur oranından daha fazla bir kusurdan sorumlu tutulamayacağını dikkate almak, yeniden hesap raporu alınmasının gerekli olması durumunda hükme esas alınan bilirkişi hesap raporundaki bilinen(iskontosuz), bilinmeyen(iskontolu) dönem başlangıç ve bitiş tarihlerinin değiştirilmemesi gerektiğini de gözeterek oluşacak sonuca göre bir karar vermek " gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.
B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile " davanın kısmen kabulü ile 86.203,65 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 20.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, dosya içeriği, talep ve iddia doğrultusunda takdiren 15.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi 20.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine" karar verilmiştir.
VI. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; hukukçu bir bilirkişinin de bulunduğu başka bir heyetten rapor alınmasına dair talebinin mahkemece görmezden gelindiği, iş kazasının meydana gelmesinde müvekkili İdareye atfedilebilecek hiç bir kusur olmadığını, maddi tazminat hesabındaki usul ve hesaplamaların yanlış olduğunu, rapor neticesinde hesaplanan miktarın bu dönemlerde davacının herhangi bir maluliyeti olmadan çalışması sonucu dahi kazanamayacağı kadar yüksek olduğunu, davacıya takdir olunan 15.000 TL manevi tazminatın da emsalleriyle karşılaştırıldığında fahiş olduğunu belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
a) Davalı vekilinin davacı yararına hükmolunan manevi tazminat alacağına yönelik temyiz istemi yönünden;
Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.
Dosya içeriğine göre davalı aleyhine hükmolunan manevi tazminat tutarının karar tarihi itibari ile kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.
b) Davalı vekilinin davacı yararına hükmolunan maddi tazminat alacağına yönelik temyiz istemi yönünden;
Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VII. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Davalı vekilinin davacı yararına hükmolunan manevi tazminat yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,
Davalı vekilinin davacı yararına hükmolunan maddi tazminat alacağına yönelik temyiz istemi yönünden yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,
02.02.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi