(765 S. K. m. 29, 46, 47, 516, 522) (1412 S. K. m. 260) (647 S. K. m. 4, 6) (YCGK. 14.10.1985 T. 1985/1-276 E. 1985/521 K.)
Dava: Nas'ı ızrar suçundan sanık Mustafa Kerem'in yapılan yargılanması sonunda; Eylemine uyan TCK. nın 516/ilk, 522, 647 sayılı kanunun 4 ve 6.maddesi uyarınca 130.000.000.- TL. ağır para cezası ile hükümlülüğüne ve ertelenmesine dair Manisa Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 22.06.2000 gün ve 1999/3224 esas, 2000/1222 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık ve müdahil vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığının bozma isteyen tebliğnamesi ile 26.10.2001 tarihinde daireye gönderilmekle incelenip gereği düşünüldü:
Karar: Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.1985 gün, 1/276-521 sayılı kararında da belirtildiği üzere, TCK. nın 47/son. maddesindeki oranların indirme oranı olmayıp sonuç cezayı tayin eden oranlar olmasına göre, tebliğnamedeki B-2 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde tartışılan delillere ve dosya içeriğine uygun gerekçeye göre; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak:
A) Affektif bozukluk teşhisi konulan sanık hakkında Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından verilen 7.12.1999 tarihli sağlık kurulu raporunda sanığın TCK. nın 47.maddesinden yararlanıp yararlanamayacağı konusunda bir açıklık bulunmamasına karşın, aynı kurumca 24.2.2000 tarihinde düzenlenilen raporda, sanığın sözü edilen yasa maddesinden yararlanacağının belirtilmiş olmasına, göre her iki rapor arasındaki çelişki Adli Tıp Kurumundan rapor alınmak yolu ile giderilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik soruşturmaya dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi,
B) Kabul ve uygulamaya göre de;
1- Temel cezanın asgari hadden tayini sırasında dahi gerekçe gösterilmesi gerektiği gözetilmeyerek TCK. nın 29/son. maddesine aykırı davranılması,
2- İndirme esas olan TCK. nın 47. maddesinin kısa kararda TCK. nın 46. maddesi olarak gösterilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,
3- Sanık hakkında 647 sayılı Yasa'nın 4. maddesinin uygulanması sırasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeyerek CMUK. nun 260. maddesine muhalefet edilmesi,
Sonuç: Yasaya aykırı, sanık ile müdahil vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26.11.2001 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy