(506 S. K. m. m. 61, 69, 78)
Dava: Davacı, 1400 göstergeden aylık bağlanmasının hatalı olduğundan bahisle, 3700 göstergeden aylık bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.
Hükmün, davalı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla, dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi:
Karar: Davacı, kendisine üst gösterge tablosunun 3700 göstergesinden aylık bağlanması gerekirken, normal gösterge tablosunun tavanı olan 1400 göstergeden aylık bağlanmasının hatalı olduğundan bahisle Kurum işleminin düzeltilmesini ve üst göstergeden aylık bağlanmasını istemektedir.
Davalı, işlemin doğru olduğunu savunmuş ve mahkeme davayı kabul etmiş, hükmü davalı Kurum temyiz etmiştir.
Davacının 1.2.1963-1.2.1969 döneminde 1044 gün, Türkiye'de sigotalı çalışmaları bulunduğu ve 1.9.1976-1.1.1987 döneminde ise Almanya'da çalıştığı, 3720 günlük işbu hizmet kesimini, 3201 sayılı Yasa uyarınca borçlandığı, 29.8.1988 tarihinde yaşlılık aylığı tahsisini istediği ve kendisine 1.9.1988 tarihinden itibaren normal gösterge tablosunun tavanını oluşturan 1400 göstergesi üzerinde yaşlılık aylığı bağlandığı, dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.
Davacının 29.8.1988 tarihinde aylık bağlanması için kuruma başurmuştur. Bu durumda 506 sayılı Kanunun geçici 69. maddesinde öngörüldüğü şekilde, 3395 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği tarihi takiben yıl başından, diğer bir deyimle 1.1.1988 tarihinden itibaren en az bir takvim yılı dolduktan sonra yapılmış bir istek sözkonusu olmadığından, geçici 69. maddenin uygulanması ve üst gösterge tablosu ile ilgilendirilmesi mümkün değildir. Bu nedenle, Kurumun, davacıya normal gösterge tablosuna göre aylık tahsis etmesi doğrudur. Öte yandan, normal gösterge tablosundan aylık bağlanırken, göstergenin sözü edilen Kanunun 61/B maddesi uyarınca belirleneceği ve ortalama yıllık kazancın bulunmasına esas olacak 5 takvim yılının prim hesabına esas tutulan kazanç tutarlarını, anılan Yasanın 78. maddesindeki üst sınırları geçemiyeceği ortadadır. Başka bir anlatımla, yurtdışı borçlanma primine tekabül eden kazançlar 78. maddedeki üst sınırlardan yüksekte olsa dahi, sınırı aşan fazlalık aylığa esas göterge tespitinde dikkate alınmayacaktır. Borçlanmaya esas prim tutarına tekabül eden yıllık kazancın, üst sınırı aşmasına rağmen, yasa koyucunun böyle hallerde, gösterge tespitine ilişkin ayrık hükümler getirmemesi bilinçli bir suskunluk olup, borçlanılan hizmet dönemlerine ilişkin primlerin, hizmetin geçtiği yıllarda, kurumca tahsil edilememiş ve nemalandırılamamış olmasının sakıncalarını gideren bir denkleştirme düşüncesine dayanmakta olduğundan, haksız ve adaletsiz sayılamaz.
İşbu fiili ve hukuki gerçekler gözetilmeksizin, davanın reddi yerine, yazılı düşüncelerle kabulü, usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 1.10.1991 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy