(506 S. K. m. 26) (818 S. K. m. 53)
Dava: Davacı, iş kazasında malul kalan sigortalı işçi için yapılan harcamalar üzerine uğranılan Kurum zararının rucüen ödetilmesini istemiştir.
Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hükmün, davacı ve davalılardan T.P.A.O. Genel Müdürlüğü Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi E. Turan tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi:
Karar : İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı tarafından işveren hakkında açılmış olan davanın yargılaması sonucu verilen ve temyiz incelemesi sonucu kesinleşen Ankara 7. İş Mahkemesi'nin 1990/1016 E.,1992/855 K. Sayılı kararında, işverenin iş kazası olayının gerçekleşmesinde % 100 oranında kusurlu olduğu belirlenmiş olup, BK. 53. maddesi hükmü uyarınca, aynı olay nedeniyle ceza yargılaması sonucu mahkum olan işyeri yetkililerinden A. Başçı'ya bilirkişi incelemesi sonucu belirlenen orandaki kusurun verilmesi usul ve yasaya uygun ise de, davalıların toplam kusurunun % 100'den daha düşük bir orana indirilmesinin anılan dosyalardaki irdeleme ve eldeki davanın dayandırıldığı halefiyet ilkesi uyarınca mümkün olmadığı gibi, mahkemece yeterli görülmediği için yeni kusur raporları alınması yoluna gidildikten sonra yetersiz görülen önceki raporun esas alınması ve kazalı sigortalının % 20 oranında kusurlu olduğu sonucuna varılarak davalıların % 80 oranında kusurla sorumluluğunun kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı ise de, bu aykırılığın yargılama sürecinde alınmış olan 29.7.2001 tarihli son kusur raporunun hükme dayanak yapılması suretiyle giderilmesi mümkün olduğundan yeniden kusur incelemesi yapılmaksızın davalı işveren TPAO Gen.Md.'nün % 80, davalı A. Başçı'nın % 20 kusurlu kabulüyle bu aykırılığın giderilmesi mümkündür.
İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı tarafından açılan davanın yargılaması sürecinde alınan hesap raporunun yukarıda sıralanan gerekçeler ışığında bu davada da bağlayıcı kabul edilmesi usul ve yasaya uygun olmakla birlikte, anılan hesap raporunun 4.9.1992 tarihinde ve sigortalının % 71 meslekte kazanma güç kaybı oranı esas alınarak düzenlendiği, oysa anılan raporun düzenlenmesinden sonra yapılan kontrol muayeneleri sonucunda sigortalının meslekte kazanma güç kaybı oranının düştüğü ve 1.6.1994 tarihi itibariyle % 29 olarak kesinleştiği, dava konusu gelirlerin de bu değişim oranları gözetilerek hesaplanmış olduğu, sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında, 4.9.1992 tarihli hesap raporundaki doneler esas alınarak ancak sigortalının meslekte kazanma gücü kaybı oranındaki değişiklikler gözetilerek, anılan davada yapılan hakkaniyet indirimi ve hükmedilen maddi tazminat miktarı da mahsup edilmek suretiyle dış tavan değeri belirlendikten sonra dava konusu peşin değerli gelirler yönünden bir karar verilmesi gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde davacı ile davalı TPAO Gen. Md. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.03.2002 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy