(506 S. K. m. 26) (818 S. K. m. 23, 25, 26, 28, 31, 511)
Davacı, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler ile yapılan harcama ve ödemeler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesini istemiştir.
Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteği hüküm altına almıştır.
Hükmün, davacı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi Aydın Eser tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
Dava 506 sayılı Yasanın 26. maddesine dayanan rücu davası olup, açılan ilk rücu davasında işveren kusurunun %50, gerçek zarar tavanının 1.728.904.372 lira olduğu, derecattan geçerek kesinleşmiş ve ilk rücu davasında %10 oranındaki taleple bağlı kalınarak gerçek zarardan 1.189.024.264 lirası, tedavi giderinden 270.000 lirası geçici işgöremezlik ödeneğinden 7.609.872 lirası olmak üzere toplam 1.196.904.136 lirası hüküm altına alınmıştır.
Mevcut dava, ilk davada saklı tutulan kusur farkı ile, gelirlerdeki artışların tavanla sınırlı olarak talebine ilişkindir.
Bağlanan gelirlerden tavanla sınırlı olarak talep edilebilecek miktar 539.880.108 lira, masraflardan saklı tutulan talep 31.519.492 lira olmak üzere davacı Kurum tarafından 571.399.600 lira talep edildiği halde, Mahkemece hatalı değerlendirme sonucu önceki rücu davasında hüküm altına alınan toplam 1.196.904.136 liranın tamamının gerçek zarara ilişkin olduğu kanaatiyle bu miktar tavan gerçek zarardan düşülerek, davacı Kurum talebinin 532.000.236 lirası ile masrafların tamamının kabulüne karar verilmiştir. Böylece davacı Kurum talebinin 7.879.872 lirası kabul edilmemiştir.
Yapılan incelemede, davacı Kurum talebinin kabul edilmesi gerektiği ve farkın ilk rücu davasında hüküm altına alınan miktar içindeki 7.879.872 liranın tedavi ve geçici iş göremezlik ödeneğine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.
Mahkemece davacı Kurum talebinin tamamının kabulü yerine, yazılı şekilde kısmen kabule karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.
Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
Sonuç: Hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "532.000.236 lira" rakamları silinerek yerine "539.880.108 lira" rakamlarının yazılmasına, hüküm fıkrasının ilam harcına ilişkin 4. bendinde yer alan "30.430.065 lira" rakamları silinerek yerine "30.855.578 lira" rakamlarının yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 15.03.2004 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy