(506 S. K. m. 10, 26) (1086 S. K. m. 438)
Davacı, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler ile yapılan harcama ve ödemeler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesini istemiştir.
Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hükmün, davacı ve davalılardan Türkiye Şeker Fabrikası AŞ. Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi M. Taş tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurumun tüm, davalı AŞ.'in sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2- Dava, iş kazası ve sürekli iş göremezlik nedeniyle Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının asıl işveren AŞ. ile, müteahhit ve kazalı işvereni Ahmet ve müteahhit işçisi Zafer'den 506 sayılı Yasanın 10. ve 26. maddelerine göre tahsili istemine ilişkindir. Mahkeme, AŞ. ile 3. kişi Zafer'i anılan yasanın 26. maddesine, müteahhit Ahmet'i ise, aynı Yasanın 10. maddesine göre sorumlu kılarak ve onanarak kesinleşen tazminat davası ile belirlenen tavan miktarı ve kusur oranlarını esas almak suretiyle talep gibi davanın kabulüne karar vermiştir. 506 sayılı Yasanın geçici 86. maddesi; 08.09.1999 - 31.12.1999 döneminde işe alınan sigortalılar için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü gönderilen işe giriş bildirgelerinin süresi içinde verilmiş sayılacağını hükme bağlamıştır. Somut olayda; 17.10.1999 tarihinde işe başlayan sigortalının 22.10.1999 tarihinde zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalması ve işe giriş bildirgesinin ise 17.10.1999 başlangıç tarihi ile kazadan sonra ancak anılan maddede öngörülen bir aylık süre içinde ve 25.10.1999 tarihinde kuruma intikal ettirilmesi karşısında, 10. maddeye göre tesis edilen mahkeme hükmünde isabet bulunmamaktadır. Ancak, karar Ahmet tarafından temyiz edilmediğinden bu husus bozma sebebi kabul edilmemiş sadece hükümdeki yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.
3- Öte yandan, dava dilekçesinde 2.772.530.000.TL olarak gösterilen tedavi giderinin 01.10.2004 tarihli dilekçe ile ve 500.000.000.TL. noksanla, 2.272.530.000.TL. olarak düzeltilmesi karşısında, bahse konu miktarın %85 kusur karşılığı tutarı olan 1.931.650.500.TL. nin hüküm altına alınması yerine kusur uygulanmaksızın düzeltilen miktarın aynen tahsili ile temyiz eden A. Şirket aleyhine fazla tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438.maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
Sonuç: Hüküm fıkrasının 1 nolu bendinin son satırının son kelimesinden sonra gelmek üzere ancak AŞ.'in tedavi giderinden dolayı müşterek ve müteselsil sorumluluk miktarının 1.931.65.YTL olduğuna, bakiye kısmın hükmü temyiz etmeyen davalılar Ahmet ve Zafer'den müştereken ve müteselsilen tahsiline hükmünün eklenmesine, harca ilişkin 4 nolu bendin son satırının son kelimesinden sonra gelmek üzere ancak AŞ.'in harçtan dolayı müşterek ve müteselsil sorumluluk miktarının 4.378.08.YTL olduğuna, bakiye kısmın hükmü temyiz etmeyen davalılar Ahmet ve Zafer'den müştereken ve müteselsilen tahsiline hükmünün eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan Türkiye Şeker Fabrikası AŞ.'den alınmasına, 15.11.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy