MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Mühür bozma
HÜKÜM : Mahkumiyet
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen 04.10.2018 tarihli 2015/656 Esas ve 2018/404 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; TCK’nin 52. maddesinin 4. fıkrasınca son cümlesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğine ilişkin ihtaratta bulunulmasında bir aykırılık olmadığından, tebliğnamedeki bu konuya ilişkin düzeltme görüşüne iştirak edilmemiştir.
5237 sayılı TCK’nin 50/2. maddesinde yer alan “suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez” hükmü karşısında, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.
Yapılan yargılama sonucu, toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak; sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa göre vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre eleştiri dışında verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA, 14.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.