MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan
HÜKÜM : Mahkumiyet
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin “Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” başlıklı 268. maddesi delaletiyle 267/1. maddesinden dava açıldığı, 206/1. maddeden ek savunma alınarak resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak suçundan ek savunma alınarak hüküm kurulmuş ise de; dosya içerisinde sanığın ilk yakalama tutanağının bulunmadığı, bu nedenle sanığın yakalandığı sırada ne gibi bir işlem yapıldığı, emniyet tarafından sanığın gerçek kimliğinin araştırılmasına neden gidildiği anlaşılamadığından; ilk düzenlenen tutanak olan yakalama tutanağının araştırılarak sanığın yakalama tutanağında başkasının kimlik bilgilerini vermek suretiyle tutanak tutulduğunun anlaşılması halinde yalan beyan suçunun oluşacağı aksi halde Kabahatler Kanunu’nun kapsamında kalacağı gözetilmeden eksik araştırma ile sanık hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan oluştuğu gerekçesiyle hüküm kurulması, yasaya aykırı;
Kabule göre de;
Sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan ilamın TCK’nin 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile değişik CMK’nin 253/1. maddesi uyarınca, 5237 sayılı TCK’nin 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alınması karşısında; 6763 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile değişik CMK'nin 254. maddesi uyarınca aynı Kanun’un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemi yerine getirildikten sonra, söz konusu ilam veya diğer adli sicil kayıtlarının esas alınarak TCK'nin 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.