MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Resmi belgede sahtecilik
HÜKÜM: Asıl karar; Mahkûmiyet Ek karar; Temyiz talebinin reddi
Sanığın yokluğunda verilen kararın, aynı zamanda bilinen son adresi olan MERNİS adresine öncelikle Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan 26.03.2014 tarihli tebliğ işlemi usulsüz olduğundan, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş; sanığın 13.08.2014 tarihinde öğrenme üzerine hükmü yasal süresinde temyiz ettiği kabul edilmiş; Mahkemece temyiz isteminin reddine ilişkin verilen 01.09.2014 tarihli ek karar kaldırılarak inceleme yapılmıştır.
5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak; sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa göre vasfı tayin edilmiş, temel cezayı teşdit gerekçesi, başkaca cezayı artırıcı ve azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.