MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Vergi Usul Kanununa Muhalefet
HÜKÜM: Asıl karar; mahkumiyet
Ek karar; temyiz talebinin reddi
5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme mercii Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, mahkemenin 07.07.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;
Sanığın sorgusunda bildirdiği adrese çıkartılan tebligatın muhatabın gösterilen adreste tanınmadığından bahisle iade edilmesi üzerine, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesine 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile eklenen 2. fıkra uyarınca bilinen en son adres olarak kabulü gereken ve muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi tebligatın yapılmasına imkan veren MERNİS adresine, anılan Yasanın 21/2. maddesine göre usulüne uygun şekilde 17.04.2015 tarihinde tebliğ edilen hükmün, sanık müdafii tarafından yasal temyiz süresi geçtikten sonra 30.06.2015 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından ve sanık müdafiinin tebligatın usulüne uygun yapılmadığına yönelik itirazları yerinde görülmediğinden, vaki temyiz ve eski hale getirme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 29.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.