MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Resmi belgede sahtecilik
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dairemizin 03.12.2012 tarih ve 2010/11191-2012/20897 sayılı ilamıyla, 23.10.2007 tarihinde işlenen resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün onanmasına karar verildiği hâlde; aynı ilamda bozma konusu yapılan 06.01.2006 tarihinde işlenen resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün kesinleştirilip adli sicil kaydına işlendiği anlaşıldığından, bu yanlışlığın Mahkeme tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 27.12.2013 tarihinden, hükmün açıklanmasına sebep olan ikinci suçun işlendiği 24.12.2014 tarihine kadar zamanaşımı süresinin durduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
I- 13.02.2007 tarihinde işlenen resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:
5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi; adli emanetin 2007/58 sırasında kayıtlı suça konu belge aslının akıbeti hakkında Mahkemece ayrıca karar verilmesi mümkün görülmüştür.
Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,
II- 06.01.2006 tarihinde işlenen resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:
Sanığa yüklenen suçun öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen uzatılmış dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, hükmün açıklanmasının koşullarının oluştuğuna dair ön sorun yönünden üye ...'ın karşı oyu ile oy çokluğuyla, diğer yönlerden oy birliği ile 07.11.2019 tarihinde karar verildi.
MUHALEFET ŞERHİDİR
Dairemizin 07/11/2019 tarih, 2019/6080 Esas, 2019/7751 Karar sayılı çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerden katılmıyorum.
Sanığın TCK'nin 204/1, 62/1, 53/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile iki kez cezalandırılmasına dair, 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanması suretiyle kurulan Vize Asliye Ceza Mahkemesi’nin 29/04/2015 tarih 2015/91 Esas, 2015/220 Karar sayılı kararı usul ve yasaya aykırıdır.
Sanık hakkında aynı mahkemece 20.11.2013 tarih 2013/5 Esas, 2013/142 Karar sayıyla verilen hükümlerin CMK’nin 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı anlaşılmaktadır.
Deneme devresi içinde sanık hakkında Vize Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25/02/2015 tarih 2015/5 Esas, 2015/137 Karar sayı ile 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 62/1, 52/2. maddeleri uyarınca doğrudan 2.000 TL APC ile cezalandırılmasına ilişkin kesin olarak verilen hükme istinaden ilgili mahkemesine ihbarda bulunulduğu görülmüştür.
Kesin olarak verilen kararların olağan yargı yolu içinde temyiz incelenmesine konu edilmesi mümkün değildir. Ancak şartların varlığı halinde kanun yararına bozma suretiyle hukuka aykırılığın giderilmesi mümkündür. Dolayısıyla etkin bir yargısal denetime tabi olmayan kesin hükümlerin hükmün açıklanmasına dayanak alınması mümkün değildir. Bu durum iç hukukumuzun bir parçası olan İnsan Hakları ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Avrupa Sözleşmesinin 6/2. maddesine güvence altına alınan Masumiyet Karinesinin ihlali niteliğindedir.
Bu sebeblerle anılan mahkeme kararının öncelikle hükmün açıklanma koşullarının bulunmadığı sebebi ile bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun (hükmün açıklanma koşullarının oluştuğu yönündeki) görüşüne katılmıyorum. 07.11.2019