MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ: Dolandırıcılık
6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinin uygulanması sırasında tekerrüre esas alınan ilamda birden fazla mahkumiyet hükmü olmasına rağmen, hangisinin tekerrüre esasa teşkil ettiği belirtilmemiş ise de; ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.06.2013 tarihli, 2013/134 Esas ve 2013/320 Karar sayılı kararında açıkladığı üzere, hükümlülüklerinden en ağır olanının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden ve tekerrüre esas alınan ilamda sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesinin uygulanmış olması karşısında, sanığın ikinci kez mükerrir olduğunun ve hakkında 5275 sayılı Kanunun 108/3. maddesinde belirlenen "ikinci defa tekerrür" hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Bozmaya uyularak yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık ile müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 14.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.