MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2012/8 E., 2016/34 K.
SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak
kullanılması suretiyle dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama
Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2012/8 Esas, 2016/34 Karar sayılı kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Temyiz yoluna konu gerekçeli kararın; kamu davasına katılan sıfatı ile taraf olan ve hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan ...’a tebliğ işleminin 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararında izah edilen yönteme uygun olmadığı belirlenmiştir. Buna göre; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2 maddesi gereği gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsendiği, muhatabın bilinen en son adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine göre tebligat çıkarılması, bu şekilde çıkarılan tebligatın iade edilmesi ve MERNİS adresinin bilinen adresten farklı olması hâlinde bu kez aynı Kanun'un 21/2 maddesine göre MERNİS adresine “MERNİS” şerhi düşülerek tebligat çıkartılması gerekirken katılanın dava dosyasında bilinen adresine herhangi bir tebligat gönderilmeksizin doğrudan MERNİS şerhiyle çıkarılan tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesine göre tebliği yoluna gidildiği, bu itibarla tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla, inceleme konusu gerekçeli kararın katılana usulüne uygun şekilde tebliği ile tebliğ ve tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
Oy birliğiyle, 23.02.2026 tarihinde karar verildi.