MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Güveni kötüye kullanma
Sanığın yokluğunda verilen hükmün, Tebligat Kanunu'nun 10/1. maddesi uyarınca dosyada bilinen en son adresi olan duruşmada bildirdiği adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan MERNİS şerhiyle Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan 19.07.2014 tarihli tebliğ işlemi usulüne uygun değil ise de, anılan Kanun'un 32. maddesinde belirtildiği üzere, "tebliğ usule aykırı yapılmış olsa bile, muhatabın öğrenmesiyle geçerli" olacağından, sanığın adli para cezasını 03.09.2018, hapis cezasını 16.01.2019 tarihlerinde infaz ettiği, Antalya İnfaz Hakimliğinin 17.09.2018 tarih, 2018/3443 Esas ve 2018/3738 Karar sayılı kararını 17.09.2018 tarihinde tebliğ almak suretiyle hükümden haberdar olduğu ve hükmün sanık tarafından 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 26.10.2020 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair mahkemenin 05.11.2020 tarihli ek kararında bir isabetsizlik bulunmadığı ve temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 27.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.