(6762 S. K. m. 1230)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul Asliye 4. Ticaret Mahkemesince verilen 12.5.1989 tarih ve 791-400 sayılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkillerinin davalının malik ve donatanı bulunduğu SÖNDÜREN römorkörünün kaptan ve mürettebatı olduklarını römorkörün yangın söndürme romorkaj hizmetine tahsis edilmiş olmakla Çanakkale limanı da görevli bulunduğu sırada makine arızası nedeniyle sahile yaslayan ve kendi olanakları ile kurtulamayan Kuzey Kore bayraklı MORON- BANÇ gemisini iki gemi kaptanının yaptığı mukavele gereğince kurtardığını, bu nedenle davalı kurumun yabancı bayraklı gemi donatanından 80.000.000 TL tahsis edilmiş olduğunun anlaşıldığını TTK.nun 1230'uncu maddesi gereğince kurtarma- yardım masrafları çıktıktan sonra kalan miktarın 2/3 nün donatana 1/3 ünün ise yapılacak pay cetveline istinaden gemi adamlarına ödenmesi gerektiğini, oysa davalı kurumun römorkörün bu amaca tahsis edildiğini, ileri sürerek bu husustaki talebi ret ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla kaptan için 2.000.000 TL. diğer davacıların her biri için ise 500.000 er lira olmak üzere toplam 5.500.000 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, römorkörün dava konusu yardım hizmetine İstanbul Liman İşletmeleri Müdürlüğü tarafından değil, Gemi Kurtarma İşletmesi Müdürlüğünce İstanbul Liman İşletmesinden kiralanarak bizzat gönderildiğini, esasen geminin Ulaştırma Bakanlığından Çanakkale Boğazının emniyeti ve gerektiğinde boğazda gerekli hizmetlerin yürütülmesi ve de gerektiğinde kurtarma yardım hizmetini yürütmek üzere kiralandığını, davacılarında münhasıran bu görevi tedvir etmek üzere maaş almaları nedeniyle TTK.nun 1230/son maddesi gereğince kurtarma yardım ücretinden pay talep edemeyeceklerini, bir an için ücrete hak kazanacakları kabul edilse dahi donatanın hizmet sebebiyle uğradığı zararların ve masrafların düşülmesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini istemiş, 8.7.1989 tarihli celsede ise, geminin münhasıran bir kurtarma gemisi olmadığını ancak kurtarma görevini yerine getirdiğini, belirtilen sahada kurtarma yardım hizmetini yerine getirmenin müvekkili kurumun tekelinde bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia ve savunmaya, toplanan delilere ve birbirini teyit eden bilirkişi raporlarına göre, Söndüren - 4 römorkörünün Moronbanç gemisini iki kaptan arasında imzalanan anlaşma sonucu kurtardığı ve davalı işletmenin bu hizmet karşılığında 88.863.200 TL aldığı, kaptana pay cetveli düzenlendiği, römorkörün esas görevinin muhtemel yangınlara müdahalede ve gerektiğinde iskeleye yanaşacak gemilere kılavuzluk yapmak olduğu, olaydan önce kiralama yapıldığı hususunun kanıtlanmadığı ve davada TTK.nun 1230/son maddesinin uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün(ONANMASINA) 11.02.1991 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy