(818 S. K. m. 62) (2004 S. K. m. 72)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı, (Ulukışla Asliye Hukuk Mahkemesi)'nce verilen 28.9.1995 tarih ve 106-224 sayılı hükmün temyizen tetkiki davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla; dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı; davalı banka şubesinden, tohumluk, hayvancılık, yem ve gübre kredisi olarak (32.000.000) TL. kredi aldığını, kredi borçları nedeniyle aleyhine girişilen icra takibinin itirazı üzerine durduğıunu, ancak mali sıkıntı ve çaresizliğinden istifade ile kendisinden mevcut borcunun üzerinde (20.000.000) TL. fazla para tahsil edildiğini ileri sürerek, bu meblağın faizi ile istirdadını talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili cevabında; davacıdan borçlarının tahsil edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece; toplanan delillere, bilirkişi raporlarına nazaran, davalının borcunun icra takibi ve dosyasına değil, haricen ve kendi isteği ile ödediği, bu nedenle İİK.nun 72. maddesinde belirtilen koşulların oluşmadığı, davalının vekalet ücretini asıl alacak içinde aldığı, bunun usul ekonomisine uygun olduğu sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Davalı bankadan kullandığı krediler ve bu kredilerden doğan borçları sebebiyle davacı aleyhine bankaca girişilen icra takibi durmuş ve itirazın iptali yönünde girişimde bulunulmamıştır. İcra takip dosyası bilahare takipsizlik nedeniyle işlemden kaldırılmıştır. Davacı ise, bu icra takibi nedeniyle davalının hak etmediği halde ücreti vekalet tahsil ettiğini ileri sürerek, istirdadını talep etmiştir. Davacı, icra takip dosyasına değil haricen ödemede bulunmuştur. Bu durumda, dava, İİK.nun 72. maddesinde ifadesini bulan istirdat davası değil, BK.nun 62. maddesine dayalı bir dava olup, takip edilen icra takibi nedeniyle banka lehine doğmuş bir ücreti vekalet alacağı
olmadığının kabulü ile mahkemece işin esası incelenmek gerekirken, yazılı olduğu şekilde davanın reddi doğru olmamıştır.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 5.2.1996 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy