(3095 S. K m. 2) (6762 S. K. m. 3) (818 S. K. m. 125) (1086 S. K. m. 438)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı Elazığ 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 24.12.1996 tarih ve 827-1207 sayılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, canlı hayvan üreticiliği ile iştigal eden müvekkilin 1994 yılında davalı kurama hayvan satığını, satım bedelinin 60 gün içinde ödenmesi gerekir iken ödemelerin süresinde yapılmadığını, davalı kurumun çıkardığı genelge ile ödenmeyen bedel için fiyat farkı ödenemeyeceğinin bildirilmesine rağmen ödenmediğini ileri sürerek 1.136.906.563 liranın son ödeme tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili savunmasında davanın 1 yıllık zamanaşımı süresi içinde açılmadığını, gecikme nedeniyle üreticilere %5 faiz ödendiğini, fiyat farkının ancak 1.9.1994 tarihinden sonraki sözleşmelere uygulanacağını, reeskont faizi istenemeyeceğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, satış sözleşmesine dayanılarak talep edilen alacaklarda BK.125 uyarınca 10 yıllık zamanaşımının uygulanacağını, bu nedenle zamanaşımı itirazının reddi gerektiğini, emsal dosyalarda ödeme tarihindeki ek bedelinin uygulanacağının kabul edilip Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin onama kararı ile kesinleştiğini, bu içtihadın bu davadan göz önüne alınıp, yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda davacının talep edebileceği miktarın 318.846.120 lira olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne 318.846.120 lira fiyat farkının son ödeme tarihi olan 14.12.1994 tarihinden itibaren %90 reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
l- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Ancak, taraflar tacir olup, TTK. 3. maddesi uyarınca, ticari müesseseyi ilgilendiren fiil ve işlemlerin ticari iş sayılmasına ve ayrıca 3095 sayılı yasanın 2/3 maddesi uyarınca arada sözleşme olmasa bile, ticari işlerde temerrüt faizinin
TCM. Bankasının kısa vadeli krediler için öngörüldüğü reeskont faiz oranına göre istenebileceği belirtilmiş olmasına göre istem gibi reeskont faizine hükmetmek gerekir iken davalı bankanın mevduata uyguladığı en yüksek faiz oranı %90'ın esas alınması doğru olmamış ise de, eksikliğin giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Dairemizde mevcut T.C.M.B. kısa vadeli kredilere uyguladığı faiz oranlarını gösterir listeden yararlanarak hükmün HUMK.438/7. maddesi uyarınca düzelterek onanması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın hüküm fıkrasındaki %90 ibaresinin çıkarılarak yerine %64 ve değişen oranlar nazara alınmak üzere ibaresinin eklenmesine, hükmün düzeltilmiş bu haliyle HUMK. 438/7. maddesi uyarınca ONANMASINA, 11.479.000 lira temyiz ilam harcından peşin harcın mahsubu ile temyiz edenden alınmasına, 17.03.1997 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy