(6762 S. K. m. 549)
Dava: Taraflar arasındaki davanın İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesince görülerek verilen 12.2.1999 tarih ve 1998/146-1999/104 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi V tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin 10, H'ın 40 paydan olmak üzere davalı şirketin iki ortağı olduklarını, temsil ve ilzam yetkisinin müdür H'da olmasına karşın kendisine hiçbir konuda bilgi verilmediğini, kar-zarar çizelgeleri, bilançonun gösterilmediğini, kendisine hiçbir kar payı ödenmediğini, şirkete gönderdiği ihtara verilen cevapta şirketin 4.500.000.000 lira borcu bulunduğunun bildirildiğini ileri sürerek, muhik sebebin varlığı nedeniyle şirketin fesih ve tasfiyesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, muhik sebebin sözkonusu olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre, davalı şirketin müdürü olan diğer paydaş H'ın ortaklık ilişkisini durdurduğu, şirketin diğer paydaşı davacı H'ın hesap vermediği, borç alacak durumunun davacı yönünden belirli olmadığı ortaklık mevcudunun da, ne durumda olduğunun kuşkulu bulunduğu bu gibi hallerin TTK.nun 549/b-4 maddesi hükmüne göre, şirketin feshini gerektiren muhik sebeplerden sayıldığı gerekçesiyle, davalı şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasa hükümlerine uygun görülen kararın ONANMASINA, 1.370.000 lira temyiz ilam harcından peşin harcın mahsubu ile temyiz edenden alınmasına, 21.6.1999 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy