(1086 S. K. m. 38) (6762 S. K. m. 56, 57)
Dava: Taraflar arasında görülen davada İ. Asliye 6.Hukuk Mahkemesi'nce verilen 04.05.2000 tarih ve 1998/941 - 2000/389 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi S. Çelik tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalılardan Denizcilik İşletmeleri T.A.Ş.nin maliki olduğu saha üzerine diğer davalı Y. Ltd. Şti.nin inşa ederek koyduğu ve diğer davalı D. A.Ş.ne ait reklam panosunun, alüminyum jant üreten müvekkilinin bitişikteki alan üzerindeki duvara inşa ettirdiği ve üzerine özel alaşımlı jant resmi ile CMS logosu yazdırarak reklamını yapmakta olduğu büyük panonun önünü kapattığını ileri sürerek müdahalenin önlenmesine, tecavüzü yapan panonun müvekkilinin panosu önünden kaldırılarak önünün açılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekilleri, ayrı ayrı verdikleri yanıt dilekçelerinde haksız eylemin tarafı olmadıklarını savunarak, davanın husumet Y.ünden reddini istemişlerdir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacı panosundaki jant resminin kapatıldığı, bu durumda CMS logosunun okunabilmesinin tek başına bir değer ifade etmeyeceği, tecavüz eden panonun bulunduğu yerin maliki, kiracısı ve pano üzerine reklam veren sıfatları ile davalıların olaya karıştıkları gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalılardan D. A.Ş. vekili ile Türkiye Denizcilik İşletmeleri A.Ş. vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir Y. bulunmamasına göre, davalılardan D. A.Ş. vekili ile Denizcilik İşletmeleri A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Mahkemece, davalılardan Y. Ltd. Şti.ne, kendisine reklamı verenin kim olduğu sorulduğunda, dava dışı Y. A.Ş. olduğu bildirildiği halde davalı D. A.Ş. reklam veren sıfatıyla sorumlu tutulmuştur. Davalı D. A.Ş. vekili de temyiz dilekçesine davalı Y. Ltd. Şti. ile Y. A.Ş. arasında imzalanmış reklam sözleşmesini eklemiştir.
Bu durumda, mahkemece davalı D. A.Ş. vekilinin husumet yokluğuna ilişkin savunması üzerinde durulmak, reklam sözleşmesine konu edilen pano ve üzerindeki reklam ile dava konusu tecavüz eden olarak iddia edilen pano ve üzerindeki reklamın aynı olup olmadığı incelenmek ve sonucuna göre karar verilmek gerekirken, eksik inceleme sonucu davanın davalı D. A.Ş. bakımından da kabulü, bozmayı gerektirmiştir.
3- Davalılardan Denizcilik İşletmeleri A.Ş. vekilinin temyizine gelince; bu davalı, davalılardan Y. Ltd. Şti.nin inşa ettiği reklam panosunun oturduğu arazinin maliki olup, bu yeri reklam işlerinde kullanması için sözü edilen Ltd. Şti.ne kiraya vermiştir. Bu durumda, reklam vermek isteyenlerin muhatabı, davalılardan Y. Ltd. Şti.dir. Öte yandan, TTK. nun 56 ncı maddesinde tanımı yapılan özellikle iktisadi rekabetin her türlü suiistimali demek olan haksız rekabete ve 57 nci maddede örnek olarak sayılan iyi niyet kurallarına aykırı hareket şekillerinden birine girme olasılığı bakımından, arazinin maliki olmanın da yetebileceği akla gelebilirse de, davacının alüminyum jant üreten bir şirket ve tecavüze uğradığını iddia ettiği panosu üzerindeki reklam da jant resmi ve buna ilişkin bir logo olduğundan, iş kollarının farklı oluşu karşısında bu davalının haksız rekabet oluşturabilecek, doğrudan, somut bir ticari bir faaliyetinden söz edilemeyecektir.
Bu durumda, davalılardan Denizcilik İşletmeleri A.Ş. bakımından davanın pasif husumet yokluğundan reddi gerekirken, bu noktada hiçbir gerekçe ve tartışma ortaya konmadan, haksız eyleme ne şekilde ve nasıl katıldığı açıklanmadan, haksız eyleme karıştığı gerekçesi ile yetinilerek bu davalı bakımından da davanın kabulü, bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalılardan D. A.Ş. vekili ile Denizcilik İşletmeleri A.Ş. vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle bu vekillerin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bu davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.03.2001 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy