(3095 S. K. m. 4/A)
Dava: Taraflar arasında görülen davada İstanbul Asliye 7. Ticaret Mahkemesince verilen 26.6.2001 tarih ve 1998/2272-2001/780 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi D. Biltekin tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkiline ait cam mamullerinin Fransada bulunan CEPEM firmasına götürülmek üzere daha öncede taşıma işlerini yapan davalı ile komple kamyon talep edilerek anlaşma yapıldığını, yüklü kamyonun 17.2.1998 tarihinde Halkalı Çıkış Gümrüğünde yola çıkacak hale getirildiğini ancak davalının yine Fransaya götürülmek üzere tekstil yükü alıp 2 gün geç yola çıktığını, 1 günde Fransada geciktiğinden emtianın 3 gün geç olarak alıcısına teslim edildiğini, Fransadaki firmanın müvekkiline 3 günlük gecikme nedeniyle toplam 60.000 Fransız Frangını müvekkilinin alacağından mahsup suretiyle tahsil ettiğini ileri sürerek, 60.000 FF. nın Fransız Frangına uygulanan en yüksek reeskont faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacı ile aralarında yükün teslim tarihi ve kamyon üzerine başka eşya alınmaması konusunda anlaşma olmadığını, yol güzergâhında Lyonda birkaç balya tekstil eşyasının boşaltılmasının zaman kaybına yol açmadığını önceki taşımalardaki gecikmelerde davacının itirazının olmadığını, taşıma süresinin normal olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından taraflar arasında Fransada bulunan C. Firmasına cam emtia taşınmak üzere anlaşma yapıldığı kamyonun komple tutulduğu, bütün çıkış muamelelerinin yapıldığı ancak yola çıkılacağı zaman davalının başka tekstil ürünlerini de alması nedeniyle 3 gün geciktiği, davacının bu nedenle Fransadaki firmaya gecikme nedeniyle tazminat ödediği, CMR uyarınca taşıma ücretini geçmeyecek tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 17.595, 722 Fransız Frangının 17.11.1998 tarihinden itibaren yıllık %70 döviz faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Dava, uluslararası kara taşıma sırasında gecikme nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Davacı, dava dilekçesi ile 60.000. Fransız Frangının Fransız Frangına uygulanan en yüksek faizi ile tahsilini talep etmiştir. Bu durumda mahkemece, 3095 sayılı yasanın 4/A maddesi gereğince, Devlet Bankalarının Fransız Frangı üzerinden açılan bir yıl vadeli mevduat hesaplarına uyguladığı en yüksek faiz oranı tespit edilerek, hükmolunan yabancı para alacağına bu oranda faiz yürütülmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.
Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.03.2002 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy