(5846 S. K. m. 20, 52, 67, 68)
Dava: Taraflar arasında görülen davada İstanbul Fikri ve Sinai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 12.7.2001 tarih ve 2001/423-2001/130 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ayşe Altun tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkili MESAMın üyesi bulunan eser sahiplerinin 5846 sayılı FSEKten doğan mali haklarını ve yine SALEM ile yapılan Karşılıklılık Şartını İçeren Telif Haklarını İzleme ve Koruma Sözleşmesi ile de yabancı müzik eserlerinin mali haklarının korunması, takibi ve tahsili yetkisine sahip olduğu, davalı yayın kuruluşunun üye eser sahiplerine ait eserleri meslek birliğinin izni olmaksızın yayınlayarak üye eser sahiplerinin maddi ve manevi olarak zarara uğramasına neden olduğunu ve halen de aynı eyleme devam ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, yayın kuruluşunun ilk yayın tarihinden itibaren, brüt reklam geliri olan 518.024.633.000 liranın %1i olan 5.180.246.330 liranın FSEK.nun 68.maddesi uyarınca üç katı olan 15.540.738.990 liranın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacı tarafından sunulan yetki belgelerinin noter onaylı olmadığını ve yetki belgelerinin sürelerinin de dolduğunu, yetki belgelerinin FSEK.nun 20 ve 52.maddelerine uygun olmadığını, müvekkilinin yayınlarında yer verdiği eserler ile ilgili olarak eser sahibinden veya müzik eserlerini üreten müzik yapımcısından yetki belgesi aldığını, ilk yayın tarihinden itibaren elde edilen brüt reklam geliri üzerinden tazminat istenmesinin yasal dayanağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının, davacının koruması altındaki müzik eser sahiplerine ait eserleri izinsiz olarak yayın kuruluşunda yayınlamak suretiyle davacıya zarar verdiği, eser sahiplerinin mali haklarına tecavüzde bulunduğu, reklam gelirlerinden dolayı davalının kâr elde ettiği, 5846 sayılı Yasa gereğince bu kârın bir miktarının eser sahiplerine ait olduğu gerekçesiyle, 14.859.986.973 liranın dava tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.
Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Davacı, mali hakları kendisine devredilen eserlerin izinsiz olarak davalıya ait televizyon kanalında yayınlanması nedeniyle tazminat isteminde bulunmuştur. Davacı, tazminat olarak, davalının brüt reklam gelirlerinin %1nin, FSEK.nun 67.maddesi uyarınca 3 katını istemiştir. Hükme esas alınan 3.7.2000 tarihli bilirkişi raporunda Radyo ve Televizyon Yayınları Telif Hakkı Ödeme Esasları Genel Tebliğleri uyarınca, musiki eseri meslek birliği üyesi olan kuruluşlarca, meslek birliğine sağladıkları brüt reklam geliri üzerinden, ulusal televizyonlar için anonim şirketleşme tarihinden 28.7.1996 tarihine kadar %05, 28.7.1996 tarihinden 1998 yılına kadar olan dönem için %2 ve 1998 yılı için de %3nün esas alınacağı vurgulanmış, bu esaslara göre istenebilecek tazminat miktarı hesaplanmıştır. 27 Ocak 1998 tarih, 23243 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Radyo ve Televizyon Yayınları Telif Hakkı Ödeme Esasları Genel Tebliğinin 5/b maddesinde %1 oranın esas alınacağı yazılıdır. Anılan tebliğ 1.1.1998-31.12.1998 dönemine ilişkin düzenleme getirmektedir. Dava konusu diğer dönemlerde hangi oranın uygulanacağına dair düzenleme ise dosyaya sunulmamış, bilirkişi raporunda da bu husus açıklanmamıştır. Ayrıca, davalı vekili belirtilen oranların, ulusal yayın yapan kuruluşlar için olduğunu, müvekkilinin bölgesel yayın yaptığı dönemlerde bu oranların uygulanamayacağını savunmuştur.
Mahkemece, davacının tazminat istemine dayanak olarak gösterdiği ilgili tüm tebliğleri sunması için davacı vekiline süre verilmesi, tazminat hesabına yönelik davalı vekilinin itirazları da dikkate alınarak ek bilirkişi raporu veya yeni bir rapor alınması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA,ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.4.2002 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy