MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada İskenderun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/11/2011 tarih ve 2009/146-2011/423 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkillerinin umreye gitmek üzere davalıdan bilet aldıklarını, valizlerini teslim ettiklerini, ancak varış noktasında valizlerinin kendilerine verilmediğini, valizlerde ilaçlarının, umre malzemelerinin bulunduğunu, olay nedeniyle maddi ve manevi zarar uğradıklarını ileri sürerek, 2.500 TL maddi ve 15.000 TL ayrı ayrı manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, Varşova Konvansiyonuna göre sınırlı sorumlulukları bulunduğunu, manevi tazminat şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının valiz kaybı nedeniyle kg başına 17 ÖÇH ile sorumlu olduğu, olay nedeniyle davacıların ibadetlerini yerine getiremediği, eşya ve ilaçlarının valizde kaybolması nedeniyle mağdur oldukları gerekçesiyle, her bir davacı için 833 TL maddi tazminat ile 4.000'er TL ayrı ayrı manevi tazminatın 27.04.2009 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Ancak; dava, havayolu taşımasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece 1999 tarihli Montreal Protokolü uyarınca maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiştir. Oysa, Varşova Konvansiyonu’nun 1975 tarihli 4 sayılı Montreal Protokolü 12.09.1998 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, sözleşmenin 22. maddesinde taşıyıcının
sorumluluğunun 17 özel çekme hakkı ile sınırlı olduğu belirtilmiş, 1999 tarihli Montreal Protokolü Ülkemiz açısından 26.03.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş, 22. maddede ise taşıyıcının sorumluluğunun 1000 özel çekme hakkı ile sınırlı olduğu düzenlenmiştir. Somut olayda, bagaj kaybı 27.04.2009 tarihinde meydana geldiğine göre, taşıyıcının sorumluluk sınırının Varşova Konvansiyonu’nun 1975 tarihli 4 sayılı Montreal Protokolü ile değişik 22. maddesi uyarınca belirlenmesi gerekir.
Bu itibarla, mahkemece Varşova Konvansiyonu’nun 1975 tarihli 4 sayılı Montreal Protokolü ile değişik 22. maddesi uyarınca taşıyıcının sorumluluğunun kg başına 17 özel çekme hakkı ile sınırlı olduğu, karar tarihine en yakın SDR kuruna göre sorumluluk sınırının belirlenmesi, diğer taraftan kaybolan eşyanın gerçek zararının bulunması ile bunun karşılaştırılması, gerçek zarar sorumluluk sınırının altında ise ona, şayet üzerinde ise sorumluluk sınırına hükmedilmesi hususları nazara alınarak, neticesine göre bir karar vermek gerekirken, olay tarihi itibariyle yürürlükte olmayan 1999 tarihli Montreal Protokolü uyarınca her yolcu için 1000 özel çekme hakkı üzerinden hesaplanan tazminata hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy