MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20.03.2012 tarih ve 2010/535-2012/50 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin kredi kartının çalınarak rızası dışında davalı işyerinden araç kiralanması sırasında kullanıldığını, davalı tarafından harcama belgesi olarak sunulan belgelerdeki imzanın müvekkiline ait olmadığını, davalının kimlik kontrolü yapmadan müvekkiline ait kredi kartından tahsilat yapmasının haksız eylem olduğunu, müvekkilinin bilgisi dışında yapılan harcama nedeniyle 11.600 TL ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek, anılan meblağın reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın kredi kartını kullanan kişiye yöneltilmesi gerektiğini, müvekkilinin bir kusurunun bulunmadığını, davanın süresinde açılmadığını, davalının kredi kartının kullanılmasına rıza gösterdiğini savunarak, davanın usulden ve esastan reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının kredi kartına gereği gibi sahip olup bizzat kullanması gerekirken bu gerekliliğe uymadığı ve başkalarının kullanmasına sebebiyet verdiği, davalının ise kredi kartının kullanılması sırasında kart sahibini yeterince araştırıp tespit etmemesi ve gerekli özeni göstermemesi nedeniyle dava konusu kredi kartı harcamalarında davacı ve davalının % 50 oranında kusurlu olduklarının kabulü gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 5.800 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Ancak, davacı taraf talep ettiği tazminata ödeme tarihinden itibaren reeskont faizi oranında temerrüt faizi istediğine göre, mahkemece, ödeme tarihinden itibaren 6762 Sayılı TTK'nun 3. maddesi uyarınca hükmedilen tazminata avans faizinin altında yasal faizin üzerinde bir oranı ifade eden reeskont faizi nispetinde temerrüt faizine hükmedilmesi
gerekirken, bu husus nazara alınmadan dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca mahkeme kararının düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının HÜKÜM bölümünün 1. fıkrasında yer alan ve “5.800,00 TL'nin” ibaresinden sonra gelen “dava tarihi olan 14.07.2005 tarihinden itibaren yasal faizi ile” ibaresinin karardan çıkartılarak yerine “12.07.2004 ödeme tarihinden itibaren reeskont faizi ile” ibaresinin eklenmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle davacı yararına DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 306,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.