MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/04/2012 tarih ve 2010/150-2012/72 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen ve müvekkilinin, davalıya ait malların depolanmasını, nakliyesini, montajını üstlendiği sözleşmenin, 30.10.2009 tarihli fesih protokolü ile 30.11.2009 tarihinde sonlandırılacağının kararlaştırıldığını, davalının depoda bulunan malları 15/12/2009 tarihinde teslim aldığını, bu suretle 15 günlük depo ücreti için fatura düzenlediğini, müvekkili tarafından bu faturanın tebliği ve fesih protokolü gereğince iadesi kararlaştırılan ancak davacı tarafından iade edilmeyen teminat mektuplarının iadesi için ihtar çekildiğini, ancak bu faturanın davalı tarafından iade edilmediği gibi, malların eksik ve hasarlı teslim edildiği gerekçesiyle 2 adet faturanın gönderildiğini ve teminat mektuplarının da bu fatura bedelleri ödeninceye kadar iade edilmeyeceğini bildirdiğini, oysa malların müvekkili tarafından eksiksiz ve tam olarak teslim edildiğini ileri sürerek davalı tarafından iade edilmeyen 5 adet teminat mektubu nedeniyle borçlu olmadığının tespitini ve malların depoda 15 gün fazladan kalması sebebiyle 47,759,96 TL depo ücretinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında, davalının teminat mektuplarının dördünü muhatap bankaya teslim ettiğini, birisinin de 77.704,13 TL'lik kısmının paraya çevrildiğini ileri sürerek yukarıdaki taleplerinin yanında paraya çevrilen kısmın davalıdan tahsilini, paraya çevrilmeyen kısmı için de borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, fesih protokolünde, malların taşınması işinin davacı tarafından yapılacağının kararlaştırıldığını, davacının taşımayı geç yaptığını bu nedenle depo ücreti talep edemeyeceğini, davacının malları hasarlı ve eksik teslim ettiğini, ayrıca davacının sorumlu olduğu dönemde müşteri hizmetlerinin eksik yerine getirildiğini, müvekkilinin bu hizmetleri, başka bir şirkete gördürmek zorunda kaldığını, bu suretle zarara uğradığını, fesih protokolünde malların tesliminin eksiksiz yapılıp, tüm mali ibralaşmalar yapıldıktan sonra teminat mektuplarının iadesinin düzenlediğini, davacının, müvekkilinin hasarlı ve eksik teslimden ve müşteri hizmetlerinin gereği gibi yerine getirmemesinden kaynaklanan zararının ödenmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında düzenlenen fesih protokolü gereğince malların davacı tarafından davalıya teslim edildiği, davacı tarafından teslim edilen bu malların eksik ve hasarlı olduğunun, yasal süre içinde davalı tarafından davacıya bildirilmediği gibi malların eksik ve hasarlı olduğunun, ifanın gereği gibi olmadığının, iddia eden davalı tarafından ispat edilmesi gerektiği ancak davalı tarafından malların hasarlı ve eksik olduğu ispatlanamadığı, davalı tarafın davacıdan her hangi bir alacağı olmadığı, teminat mektubunun da haksız olarak paraya çevrildiği, fesih protokolünde davacının deposunda bulunan davalıya ait malların davalının bildireceği adrese davacı tarafından teslim edileceği belirtildiğinden malların 15/12/2009 tarihine kadar teslim edilmemiş olmasının aksi ispat edilmediği sürece davacıdan kaynaklandığının kabulü gerekeceği, davacının da bunun aksini ispat edemediği, gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının 4 adet 150.000 TL meblağlı banka teminat mektuplarından dolayı davalıya borlu olmadığının tespitine, davalı tarafından kısmen paraya çevrilen banka teminat mektubunun paraya çevrilmeyen kısmı olan 72.295,87 TL'lik miktar yönünden davalıya borçlu olmadığının tespitine, paraya çevrilen 77.704,13 TL'nin de paraya çevrilme tarihi olan 11/03/2010 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsiline, sair taleplerin reddine karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı tarafça kendi deposundan alınarak davalının temin ettiği depoya taşınan malların, teslimi sırasında davacıyı bağlayıcı bir belgenin ibraz edilmemiş olmasına ve dava dışı depo sahibi ile davalı yetkililerinin de, davacı tarafından teslim edilen malların eksik ve hasarlı olduğuna dair, imzaladığı tutanakların da bu hususta davacı aleyhine delil teşkil etmesinin mümkün bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Ancak, davanın kısmen kabulüne karar verildiğine göre, davacı tarafından yatırılan peşin harcın da yargılama giderleri kapsamında davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken bu husus nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmişse de; anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm,davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,(2) bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünde yer alan 4. bendin hükümden çıkarılarak yerine 4. bend olarak “44.550,00 TL karar ve ilam harcı ile davacı tarafından ödenen 11.844,35 TL peşin harç olmak üzere üzere toplam 56.394,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ibaresinin konulmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 34.787,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy