MAHKEMESİ:FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.03.2012 tarih ve 2011/150-2012/40 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, "..." markasının 3, 9, 14 ve 18. sınıflarda müvekkili adına tescili için başvuruda bulunulduğunu, davalı şirketin "... ..." markasını mesnet göstererek itiraz ettiğini, ... Dairesi'nce taraf markaları benzer görülmemişse de TPE Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun kararı ile müvekkili başvurusundan 3. sınıftaki tüm ürünlerin çıkartıldığını, oysa davalı markasındaki esas unsurun "..." ibaresi olduğunu, karıştırma ihtimalinin bulunmadığını, müvekkiline kazanılmış hak sağlayan 125992 sayılı "..." markasının davalı tescilinden 9 yıl önce TPE nezdinde 25. sınıfta tescil edildiğini ileri sürerek TPE Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun 2011-M-2362 sayılı kararının iptalini, dava konusu 2009/11336 sayılı markanın 3. sınıftaki mallar için de müvekkili adına tescilini talep ve dava etmiştir.
Davalı TPE vekili, davacının kullanımla öncelik için gerekli şartları sağlayamadığını, tescilde öncelik ilkesinin uygulanması gerektiğini, redde mesnet marka ile davacı markasının aynı/ilişkilendirilebilecek mal ve hizmetleri kapsadığını, kurum kararının doğru olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Davalı ... ... ... Sanayi ve Tic. Ltd. Şti vekili, marka üzerinde asıl hak sahibinin müvekkili olduğunu, davacının kendi markasını hiç bir zaman 03. sınıf ürünlerde kullanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, taraf markalarının ayırt edici unsurunun "... " ibaresi olduğu, ilave unsurların benzerliği ortadan kaldırmadığı, her iki markanın aynı tür ürünleri içerdiği, işletmeler arasında idari ve ekonomik bağlantı kurulabileceği, iltibas tehlikesinin bulunduğu, davalı TPE kararının yerinde olduğu gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.